ั้นเสียงก็ค่อยๆ ลดลงๆ จนกระทั่งร่างกายแน่นิ่งไป ตอนนั้นเองพี่ใหญ่ที่เพิ่งเรียกสติตัวเองจากความตกใจกลับมาได้“พะ……พวกเขาเป็นอะไรไป? ท่าน ท่านทำอะไร? ”เมื่อเห็นภาพตรงหน้า พี่ใหญ่ก็กลัวจนหน้าซีดเผือด ร่างสั่นทั้งกาย ไม่ได้มีสีหน้าแสร้งร้องไห้เหมือนก่อนหน้านี้“ตายแล้วไง ชัดเจนขนาดนี้เจ้าดูไม่ออกอย่างงั้นเหรอ? หน้าซีดหมอง ปากม่วงคลํ้านั่นก็เพราะโดนพิษของข้ายังไงหล่ะ อีกอย่างพิษนั่นก็เอาไว้เพื่อทรมานคนดีโดยเฉพาะไม่เช่นนั้นเจ้าก็ลองไปพิสูจน์ดูสิว่าพวกเขาตายจริงหรือไม่ ข้าจะไปซ้อมดาบพอดี”“ท่าน ท่าน ท่าน······”“ท่านอะไรของเจ้านัก รีบบอกมาว่าเขาอยู่ที่ไหน? ”เมื่อเห็นหลานเยาเยาฆ่าคนได้อย่างไร้ซึ่งความปรานี อีกทั้งยังรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้เพียงแกล้งเล่น ถ้าหากไม่บอกหล่ะก็ เขาถึงชีวิตแน่นอน——พี่ใหญ่จึงพาหลานเยาเยามาที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง เขาชี้ไปที่โขดหินริมทะเลก่อนจะพูด“พวกข้าเอาเขาโยนไปตรงนี้นี่หล่ะ”1436
พี่ใหญ่พูดอย่างอ่อนแรง พูดจบก็หันไปมองหลานเยาเยาอย่างระมัดระวังเกรงว่านางจะโกรธและฆ่าเขาไปเสียหลานเยาเยามองไปที่ผิวนํ้า สายตาลํ้าลึกนางรู้ว่าครั้งนี้พี่ใหญ่ไม่ได้หลอกนาง ด้วยเพราะนางเห็นเลือดที่เปื้อนอยู่ที่โขดหินทันใดนั้นเอง!ก็มีนกนางนวลตัวหนึ่งบินผ่านฟากฟ้า ทิ้งไว้เพียงเสียงในขณะที่บินไปไกลแสนไกล ก่อนจะปรี่ลงมาโฉบเอาปลาตัวหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้บินโฉบไปเลย แต่ใช้เท้าเกาะลงบนวัตถุอย่างหนึ่งก่อนจะกินปลา
