ห็นว่าหลานเยาเยาไม่กังวลเลยสักนิด ใจที่กังวลของโหลวเย่วก็ผ่อนคลาย……กลางห้องโถง1212
องค์ชายรัชทายาทที่นั่งอยู่บนเก้าอี้——เย่หลีเฉิน ใบหน้าหล่อเหลาและผอมๆมีเมฆดำคลุมอยู่ มองดูนํ้าชาที่ส่งไปให้นานแล้วอยู่นาน สายตาหม่นๆ มีที่ถือถ้วยชาอยู่เส้นเลือดก็ปูดขึ้นมาแทบระเบิดหลานเยาเยานี้นี่ นางไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินตํ่าจริงๆรึไง?ก็รู้อยู่ว่าเขามาแล้ว ยังจะกล้าให้เขารออยู่ที่นี่นานขนาดนี้……แต่ว่า ไม่เป็นไรหลังจากวันนี้ ถ้าหลานเยาเยาไม่ตายก็จะกลายเป็นจุดน่าหัวเราะ ที่น่าขันที่สุดในโลก เขาจะทำให้นางพลิกตัวไม่ได้ตลอดไปหลังจากครึ่งชั่วยามตอนที่หลานเยาเยาก้าวเข้าห้องโถง ทุกสายตาในห้องโถงก็มารวมอยู่ที่นางทั้งความหนาวเหน็บ อันตราย ไตร่ตรองตลอดจนสายตาแบบมองการแสดงสนุกๆก็มีแต่ทว่า……จู่ๆฝีเท้าของหลานเยาเยาก็หยุดลง นางรู้สึกถึงสายตาแปลกๆจึงหันไปมองตามสายตานั้น……นางเห็นเครื่องหน้าที่กระจัดกระจายไปอย่างน่าทึ่งเมื่อเอามารวมกันใบหน้าที่สวยงามนั่นเป็นชายหนุ่มวัยรุ่นที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับองค์ชายรัชทายาท ผู้ที่ครอบครองนัยน์ตาสงบสลัวๆเป็นประเภทที่ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้คนมองไม่ออก1213
คงเป็นเพราะถูกนางจ้องนานไป ชายหนุ่มนั้นจึงกระแอมขึ้นและหันหน้าหนีไปอย่างไม่เป็นธรรมชาติทุกคนเมื่อเห็นนางมาก็ต่างพากันลุกขึ้นคำนับมีเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่แยแสคนนึงคือเย่หลีเฉิน เดิมทีเขาไม่ชอบหลานเยาเยาอ
