าเยาโบกมือสั่งให้เขาไป เขาก็รีบเดินจากไปด้วยท่าทางราวกับได้รับการอภัยโทษหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม ณ ห้องโถงจื่อซียืนอยู่ด้านหลังหลานเยาเยา มองหลานเยาเยากินขาหมูตุ๋นโดยไม่มีภาพลักษณ์ใดๆอีกทั้งยังกินอย่างออกรสชาติ ในใจเขาก็รู้สึกพังทลายในห้องโถงก็ยังมีองครักษ์ลับที่สวมรอยเป็นคนวางยาพิษถูกองครักษ์ลับสวมชุดเต็มยศสี่คนจับกุมไว้“ปล่อยข้า ปล่อยข้า ข้าโดนใส่ร้าย พวกเจ้าจะมาจับคนตามอำเภอใจไม่ได้นะ”องครักษ์ลับที่สวมรอยเป็นคนวางยาพิษทำตามคำขอของหลานเยาเยาที่บอกว่าตนโดนใส่ร้ายแต่ว่า!เมื่อเห็นพราชายาตนเองกำลังกินอย่างมีความสุขจนดูเหมือนจะลืมเหล่าคนที่ให้ไปแสดงแล้ว หน้าก็แทบจะเกร็งไม่อยู่พราชายาจะจับฆาตกรจริงๆหรือจะหาความสนุกจากพวกเขากัน?“อะแฮ่ม พราชายา ข้างล่างยังแสดงอยู่นะ!”จื่อซีคิดว่าถ้าหลานเยาเยายังกินแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆจะได้กลายเป็นหมูจริงๆแล้ว เขาทนดูต่อไปไม่ได้จึงทำได้เพียงเตือนๆ“ข้ารู้แล้วหน่า! แสดงได้ดี ขอชื่นชม”“……”1179
ไม่มีอะไรแล้วรึ?การแสดงไม่ใช่ว่าต้องแสดงจนจบหรือ? เพียงแต่องครักษ์ลับสองสามคนแสดงส่งเดชไปเท่านั้น พราชายารู้จักแต่กินไม่พูดจาอะไรถ้าแบบนี้มันสามารถจับคนที่แอบซ่อนในความมืดได้ เจ้าก็ให้คนนี้กินไปเลยทันใดนั้น!หลานเยาเยาก็หยุดนิ่งวางขาหมูตุ๋นไว้ข้างๆ มือยังไม่ทันได้เช็ดก็มีเสียงตบโต๊ะดัง “ปั้ง”ชี้ไปยังองครักษ์ลับที่สวมรอยเป็นคนวางยาแล้วพูดว่า“ยังบอกว่าเจ้าเองโดนใส่ร้ายอีก
