าก็นิ่งงันโดยไม่ขยับเออ….นี่เย่แจ๋หยิ่งทำอย่างกับจะจริงจังมากแต่กลับทำได้นิดเดียว !ในเมื่อเขาจูบไม่เป็น เช่นนั้นก็คงจะใช้เวลาไม่นานนัก เขาก็คงจะปล่อยนางเป็นแน่เช่นนั้นก็รออีกสักหน่อย !เพราะยังไงเสียนางก็ไม่สามารถที่จะหลุดจากการควบคุมของเขาอยู่ดี1043
แต่หามีผู้ใดรู้ไม่ว่า！ในความเป็นจริงแล้วกลับไม่ได้เป็นอย่างที่นางคิดไว้หลังจากนั้น เย่แจ๋หยิ่งกลับไม่ได้ปล่อยนาง แต่กลับค่อยๆดูดริมฝีปากของนางอย่างเบาๆ ค่อยลิ้มรสทีละน้อยๆแต่ในเวลาต่อมา เย่แจ๋หยิ่งกลับไม่ได้ปล่อยนางแต่อย่างใด แถมยังค่อยๆดูดปากของเธอ ลิ้มรสทีละน้อยๆ แล้วยังสนุกกับมันไม่หยุดความรู้สึกมึนงงเข้ามาบีบอัดอยู่ในใจ จูบจนนางรู้สึกสับสนทันใดนั้นนางก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย !ในสมองราวกับว่ากำลังมีบางอย่างกำลังจะพังทลายลง…..ทว่า นางที่คิดจะต่อต้านเย่อจ๋หยีงก็ยิ่งกอดรัดนางไว้แน่นกว่าเดิม ไม่ให้นางขัดขืนได้ แล้วอย่างค่อยๆเพิ่มแรงดูดปากนางทั้งค่อยๆดูดดื่มอย่างลึกซึ้งหลานเยาเยาที่ค่อยๆถูกจูบจนตะลึง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความต้องการที่ไม่มีสิ้นสุดของเขา สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเมื่อใดกันที่นางเริ่มตอบโต้เขาการกระทำเช่นนี้ยิ่งทำให้เย่แจ๋หยิ่งมีความรู้สึกโล่งใจมายิ่งขึ้น ในขณะเดียวกันเขาก็เริ่มโลภกับการครอบครองริมฝีปากของนาง ราวกับว่ามีสิ่งของลํ้าค่าที่ล่อตาล่อใจให้เขาอยากเข้าไปสำรวจซํ้าแล้วซํ้าเล่าหลังจากได้รับการตอบโต้จากหลานเยาเยา ความบ้าบิ่
