มั่วกับผู้คุมขังในห้องคุกตรงจุดนี้……จวนสิงปู้ช่างชูก็รู้แต่ก็ยังจงใจปล่อยให้ผู้คุมขังทำอย่างงี้นี่ไม่ใช่การตบหน้าเขาอย่างแรงเหรอ?ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเปลี่ยนเป็นแย่หลานเฉินมู๋ยืนนิ่งอยู่ครู่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่หมัดที่กำแน่นก็ค่อยๆคลายลงสุดท้ายก็เลือกที่จะเดินจากไป……ฮ่าฮ่า!ดูเหมือนจะหยิ่งใช้ได้เลยแต่ก็ไม่รู้ว่าจะหยิ่งแบบนี้ไปได้อีกนานเท่าไหร่?964
ตอนนี้ ฮัวหยู่อันเดินเข้ามาด้วยหน้างงงัน รีบเดินมานั่งที่โต๊ะเทนํ้าชาอย่างสบาย“พวกท่านเป็นพ่อลูกกันหรือ?”นี่ก็คือรูปแบบการปฏิบัติของพ่อกับลูกสาว ฮัวหยู่อันจึงอดส่ายหัวไม่ได้“ตัดความสัมพันธ์พ่อลูกไปแล้ว พ่อลูกที่ปฏิบัติต่อกันเหมือนศัตรูเคยเห็นไหมหล่ะ?”มองไปยังฮัวหยู่ซึ่งดูไม่เหมือนสาวใช้เลยสักนิดหลานเยาเยาก็รู้สึกงงๆเรื่องแปลก!ก่อนหน้านี้นางปล่อยให้นางตามมาที่จวนแม่ทัพได้อย่างไรกัน?“เคยเจอสิ ก็คือท่านกับหลานเฉินมู๋ไง!”สำหรับนางที่เรียกหลานเฉินมู๋ไปตรงๆหลานเยาเยาก็ไม่ได้รู้สึกว่าไม่เหมาะสมอะไร แต่รีบหยิบองุ่นพวงสุดท้ายที่เหลืออยู่ขึ้นมาฮัวหยู่อันตกตะลึงก็คือนางเห็นว่ายังเหลือองุ่นอีกพวกหนึ่งนางจึงเข้ามา เดิมทีที่ดื่มชาพูดคุยก็เพื่อดึงดูดความสนใจของหลานเยาเยาจะรู้ได้ที่ไหนกัน?ตอนที่นางเพิ่งจะวางถ้วยชาลงเตรียมยื่นมือไปหยิบองุ่นนั้นตะกร้าก็ว่างเปล่าไปซะแล้ว965
“ท่านจะไม่ช่วยเหลือไว้ให้ข้าสักสองลูกเหรอ?” ฮัวหยู่อันมองนางอย่างเหยียดๆถึง
