ำนางได้เมื่อเห็นว่านางสวมชุดผู้ชาย คนเหล่านั้นก็ฉลาดเรียกนางว่าคุณชายถิงเมี่ยนไม่อยู่ แต่ปกติสถานที่ที่เขาไว้ใช้พักก็อนุญาตให้นางเข้าไปได้ อีกทั้งเหล่าของเครื่องใช้ในครัวก็มีหมดทุกอย่างหลานเยาเยาหยิบเงินขึ้นมาจ่ายค่าวัตถุดิบที่พ่อครัวหมายเลข1ต้องการให้กับเจ้าของแผงอย่างเจ็บปวด สองชั่วยามผ่านไป พ่อครัวหมายเลข1ทำอาหารโต๊ะใหญ่อย่างกระสับกระส่ายหลังจากทำจานสุดท้ายเสร็จก็รีบยกมือคำนับบอกลา:“ลาก่อน!”พูดจบไม่รอให้นางตอบก็วิ่งออกไปอย่างเร็ว“……”อืม……กลัวอะไรหล่ะ? นางไม่ใช่คนเลวสักหน่อยแต่ว่า!ไปก็ดี ขาดคนแบ่งอาหารเลิศรสไปคนก็ดีแต่เพราะตอนอยู่บนเรือแห่งความสิ้นหวังนั้นกินเยอะเกินไปยังย่อยไม่ทันดังนั้นมองอาหารเลิศรสโต๊ะใหญ่ก็ทำได้เพียงแต่มองตาปริบๆท้องใส่ไปไม่ไหวแล้วโว้ย!892
ดังนั้นนางต้องห่อกลับไป พอนางไปถิงเมี่ยนก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องนั้น สายตาของเขามองไปทางที่หลานเยาเยาหายไปจากนั้นก็ย้ายมามองที่มือตนเองบนผิวสีข้าวสาลีนั่นมีรอยขีดข่วนอยู่สองสามรอย……จวนอ๋องเย่“ฮู้……”“คุณชายเสด็จ!”ที่ประตูจวนอ๋องเย่หลังจากสิ้นเสียง คนดูแลรถม้าคันนึงก็หยุดลงผ่านไปครู่นึงก็มีคุณชายหน้าตาหล่อเหลาออกมาจากข้างในนางมาถึงปากประตูใหญ่ที่อลังการ เดิมนางคิดจะยกเท้าแล้วยํ่าเข้าไปข้างในเลยแต่จู่ๆกลับเหลือบเห็นองครักษ์ที่อยู่ข้างๆนัยน์ตาก็เป็นประกาย!นางเดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าองครักษ์ผู้นั้นแล้วบนใบหน้ามีรอยยิ้มมุ่งร้าย:“อ้
