าว เจ้าดูคุ้นหน้าจังเลย!”“พระ พราชายา”สีหน้าขององครักษ์ดูแย่มากแต่เขายังคงคำนับหลานเยาเยาด้วยความเคารพ“อ้อ~~ข้ารู้แล้ว เจ้าคือองครักษ์ที่เคยไม่ให้ข้าเข้าตำหนักนี่ ตอนนี้เจ้าจบเห่แน่”893
องครักษ์ที่หน้าบิดเบี้ยวตรงหน้านางนี้ในตอนก่อนที่ยังไม่ใช่พราชายาเย่ นางยํ้าครั้งแล้วครั้งเล่าว่าเย่แจ๋หยิ่งสั่งให้นางมาแต่เขากลับไม่ให้นางเข้าไปที่ตำหนักครั้งแล้วครั้งเล่าตอนนั้นนางหายใจแทบไม่ได้!ตอนนี้ ฮิฮิฮิ……จากนั้นนางก็เรียกองครักษ์นั่นไปย้ายกล่องที่รถม้า ในกล่องก็คืออาหารที่นางห่อกลับมา“เร็วไม่เร็วไม่ต้องรีบ ที่สำคัญคือต้องถือให้มั่นคง”“เฮ้ยๆๆ ระวังธรณีประตูมันสูง อย่าไปสะดุด”“กล่องนี้นํ้าซุปเยอะสุดต้องระวังเป็นพิเศษ โอ๊ย บรรพบุรุษ เจ้าอย่าแกว่งสิ!เจ้าแกว่งใจข้าก็สั่นเมื่อเห็นร่างขององครักษ์โซเซเป็นบางครั้ง ใจของหลานเยาเยาเรียกได้ว่าอกสั่นขวัญแขวนกลัวที่สุดว่าเขาจะไม่ระวังแล้วล้มด้านในนั้นเป็นอาหารเลิศรสทั้งนั้นเลยนะ!องครักษ์ที่มีจิตใจค่อนข้างดี พอได้ยินหลานเยาเยาพูดถึงบรรพบุรุษมือก็อ่อนแรง!ตอนนี้หลานเยาเยาคือพราชายาที่นั่งเคียงคู่กับท่านอ๋องพราชายาเรียกเขาว่าบรรพบุรุษ งั้นเขาคือท่านอ๋องไม่ใช่หรือ……นั่นจะได้ยังไง ถ้าท่านอ๋องรู้เขาจะยังมีชีวิตอยู่ไหม?894
พราชายาถ้าท่านอยากแก้แค้นก็ฟันเขาสิจะไม่เจ็บกว่าหรอ? ทำไมจะต้องขู่เขาขนาดนี้? จะตกใจตายหลานเยาเยาที่ไม่รู้ว่าองครักษ์คิดอะไร ขณะนี้สายตาจ้องไป
