ั้นก็แสยะยิ้มบางๆ “ไม่ต้องกลัวไปไอ้หนูข้าเซียนผู้นี้ก็แค่เศษเสี้ยววิญญาณที่ใกล้จะมอดดับเต็มที เจ้าจะเรียกข้าว่าเซียนขูตามที่คนเขาเรียกกันก็ไม่ผิดหรอก!”“ไม่พูดพร่ำทำเพลงล่ะนะ!”สิ้นวาจา ชายชราชุดกระสอบก็ล้วงม้วนคัมภีร์เก่าคร่ำครึออกมา แล้วโยนใส่เขาอย่างไม่ไยดี “มรดกทั้งหมดของข้าถูกบันทึกไว้ในนี้หมดแล้ว ดวงตาพิเศษของเจ้ากับกายาสูงสุดนั่นเหมาะสมที่จะสืบทอดมรดกของข้าพอดีเป๊ะ!”จางอวิ๋นรับม้วนคัมภีร์มาถือไว้ ลมหายใจเริ่มติดขัดด้วยความตื่นเต้นนี่มันมรดกระดับเซียนเชียวนะ!ทว่า… พอเงยหน้ามองเจ้าของมรดกที่นั่งอยู่บนเตียงหยก ซึ่งกำลังหาววอดๆ นิ้วก็นั่งแคะขี้มูกอย่างเมามัน สักพักก็เปลี่ยนไปแคะขี้เท้าด้วยท่วงท่าสุดจะบรรยาย…ด้วยสภาพซกมกไร้มาดเซียนเช่นนั้น จู่ๆ เขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ขึ้นมาตงิดๆ ว่าไอ้มรดกในมือนี่มันจะเชื่อถือได้แน่รึ?“มองหน้าข้าหาพระแสงอันใด?”ชายชราชุดกระสอบเหลือบตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะตวาด “รีบๆ เปิดดูเนื้อหาข้างในซะ! มีอะไรไม่เข้าใจข้าจะได้อธิบายให้ฟัง ขืนชักช้าเดี๋ยวเศษเสี้ยววิญญาณของข้าจะสลายไปซะก่อน!”“ผู้อาวุโส… ข้าขอถามสักคำถามได้ไหมขอรับ ‘กายาสูงสุด’ คือสิ่งใดกันแน่?
