“ผู้อาวุโส!”จางอวิ๋นอุทานยังไม่ทันจะขาดคำวูบ วูบ!!ทันใดนั้น บนผิวเรียบเนียนของเตียงหยกเบื้องหน้าก็พลันปรากฏตัวอักษรแสงลอยเด่นขึ้นมา—‘อ้อ… ลืมบอกไปเรื่องหนึ่ง ในตำหนักเซียนแห่งนี้ ข้าได้ทิ้ง ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่เอาไว้ให้เจ้า มันคือมารตนหนึ่ง… ‘มารเหี่ยวเฉา’! จงใช้เคล็ดวิชาดูดกลืนเหี่ยวเฉาเอกอุไร้เทียมทานของเจ้า ไปเปลี่ยนสภาพมันมาเป็นพลังงานซะ!’เมื่อเขาอ่านข้อความจบเพล้ง!เตียงหยกทั้งหลังก็ระเบิดแตกกระจายกลายเป็นผุยผงปลิวว่อนไปในอากาศราวกับหมดหน้าที่ของมันแล้วยังไม่ทันจะได้ไตร่ตรองสิ่งใดต่อ โลกสีเทาอมทองรอบกายก็เริ่มบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง มิติรอบด้านสั่นสะเทือนเลือนรางจากนั้นแสงสว่างจ้าก็เข้าครอบงำทัศนวิสัยจนขาวโพลนวูบ!เมื่อรู้สึกตัวอีกที เขาก็พบว่าตนเองกลับมายืนอยู่ในห้องโถงภายในตำหนักเซียนเป็นที่เรียบร้อย“ท่านอาจารย์!”สุรเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นที่ข้างหู เมื่อหันไปมองก็พบอวี๋สุ่ยเอ๋อร์กำลังจ้องมองมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล “ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ?”จางอวิ๋นได้สติ หันไปมองอวี๋สุ่ยเอ๋อร์และกลุ่มหกผู้อาวุโสเกาะเชียนไห่ที่ดูโล่งอกโล่งใจเมื่อเห็นเขาปรากฏตัวก่อนจะเอ่ยถามอย่างงุนงง “เกิดอะไรขึ้นรึ?”“ท่านอาจารย
