งราวจะได้ไม่ร้ายแรงเท่าฉินหลิงเจียว นางก็จะยังสามารถรักษาเกียรตินางไว้ได้ ไม่ถึงกลับชื่อเสียงเสื่อมเสียป่นปี้รอจนนางเขียนเสร็จ องครักษ์ลับก็ถือดาบมายืนอยู่ข้างนาง หลินเฟยหรันยอมยื่นมือออกไปโดยดีองครักษ์ลับยกดาบขึ้น รวดเร็วมาก“ซื่อ······”หลินเฟยหรันอดทนต่อความเจ็บปวดของแผลภายนอก ไม่รอให้องครักษ์ลับบังคับนาง นางลงมือประทับนิ้วมือด้วยตัวเองหลานเยาเยามองไปที่หลินเฟยหรันที่ไม่ร้องไห้ไม่อาละวาดยินยอมประทับลายนิ้วมือ แถมยังก้มหัวคำนับนางด้วย“คำพูดของพราชายาเย่ ข้าจะจดจำขึ้นใจ หลังจากนี้ข้าจะไม่รังแกคนที่อ่อนแอกว่าเด็ดขาด”หึหึ！ดูเหมือนจะรู้ว่าตัวเองทำผิดจริง และเหมือนจะแก้ไขปรับปรุงตัวใหม่ แต่สายตาที่แฝงไว้ด้วยความเกลียดชังนึกว่าหลานเยาเยาจะมองไม่เห็นเหรอ？แต่ว่า！หลินเฟนหรันก็ฉลาดกว่าฉินหลิงเจียวจริงๆด้วย831
ยังมีหญิงสาวอีกหลายคนที่คุกเขาตามหลังหลินเฟยหรัน พวกนางรู้สึกโล่งใจลงเล็กน้อยพราชายาเย่เขียนบันทึกคำพูดและกระทำของพวกเขา แต่พวกเขาไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงแค่ยืนอยู่ข้างๆฉินหลิงเจียวกับหลินเฟยหรัน นางจะเขียนบันทึกยังไง？พวกนางสามารถแก้ตัวได้ว่า พวกนางแค่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆเท่นนั้นเองยืนดูเหตุการณ์มีความผิดด้วยเหรอ？ใครจะรู้······หลานเยาเยาพูดออกมาตรงๆว่า“อย่าคิดว่าไม่ได้พูดอะไร ข้าจะทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้ สายตาของพวกเจ้าการกระทำของพวกเจ้า แถมตำแหน่งและระยะห่างทั้งหมด ข้าได้เขียนไว้อย่างชัดเ
