ิทินก่วงส้า ปีที่ยี่สิบ ฉินหลิงเจียว ลูกสาวของสิงปู้ช่างชู ในโรงนํ้าชาที่อยู่ข้างโขดหินของทะแลสาบระหว่างโรงที่สามกับโรงที่สี่ ยืนอยู่ตรงหน้าพราชายาเย่พูดขึ้นว่า“ความเจ้าชู้เป็นเรื่องปรกติของผู้ชาย บนโลกนี้ไม่มีหรอกผู้ชายที่รักเดียวใจเดียว อีกทั้งการที่ผู้ชายจะมีภรรยาสามสี่คนก็เป็นพราชายาเย่เจ้าเพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน คิดว่าน่าจะมีนางรำจะเข้ามาร่วมเป็นพี่น้องกับเจ้าแล้ว ถ้าเป็นเช่นนั้นเมื่อถึงเวลากลางคืนพราชายาเย่ก็ไม่ต้องเหนื่อยมาก เพราะว่ามีนางรำที่มีประสบการณ์มากมายสามารถทำหน้าที่ช่วยพราชายาได้ยังกล้าทำตัวหยิ่งยโสใส่พราชายาเย่ถามโน่นถามนิ่ ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าฐานะของตัวเองนั้นเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งในจวนเท่านั้น นึกว่ามีหน้าที่มาสอบถามพระชายาเย่ฉะนั้นข้าจำเป็นต้องเขียนบันทึกไว้ แล้วจะพิมพ์ออกมาเป็นพันฉบับหมื่นฉบับและจะทำการแจกจ่ายไปยังตลาดต่างๆ พร้อมทั้งจะเป็นคนสั่งให้ส่งบันทึกนี้ไปที่จวนสิงปู้ช่างชูด้วย”824
หลานเยาเยาไม่ได้วางภู่กันลงหลังจากเขียนเสร็จแล้ว แต่ถือมันไว้ในมือจากนั้นมองไปที่ฉินหลิงเจียว ยิ้มจางจางแล้วพูดว่า “ความจำของข้าใช้ได้ใช่ไหม？”“หลานเยาเยา เจ้ากล้าเขียนแบบนี้ได้ยังไง เจ้าไม่กลัวว่าจะทำให้พ่อข้าไม่พอใจเหรอ？”ฉินหลิงเจียวเมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่อันตรายนี้ เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา ทำให้นางรู้สึกโมโหจนเลือดขึ้นหน้าถ้าหลานเยาเยาเขียนบันทึกแบบนี้แล้วให้อ๋องเย่หรือพ่อนาง
