งเข้าไปในห้อง แผ่รกระจายไปที่พื้นเสียงดัง！“โป้ง”ประตูลานซวนซีถูกเปิดออก……ทำให้หลานเยาเยาตกใจเล็กน้อย จากนั้นนางนอนต่ออีก เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ใต้ผ้าห่มช่างอบอุ่นนัก ถึงแม้คนที่มาถีบประตูจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน นางก็จะไม่ยอมขยับตัวไปไหนเด็ดขาดใครจะรู้……“โต้งโต้งโต้ง” เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามาทุกที สุดท้ายหยุดอยู่ที่หน้าเตียงของนาง“หลานเยาเยาเจ้าตื่นได้แล้ว เมื่อกี้ข้าได้สอบถามองครักษแล้ว เขาบอกว่าวันนี้เสด็จอาจะไปท่องเที่ยวที่ทะแลสาบ อีกทั้งยังมีคุณชายอีกหกคนไปด้วย และมีหญิงสาวที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ร่วมเดินทางไปด้วย”“ออ！”หลานเยาเยาไม่ได้ลืมตาขึ้นแม้แต่น้อย ผ่านไปสักพัก นางรีบเบิ่งตาตื่นขึ้นทันทีหวาคาคา！คุณชายทั้งเจ็ดของเมืองหลวงรวมตัวพร้อมกัน……799
พวกเขารวมตัวชวนกันไปท่องเที่ยวทะแลสาบ แถมยังพาหญิงสาวไปด้วย？ไม่ได้การล่ะพวกเขากำลังจะรวมตัวกันไปเที่ยว！หลานเยาเยาเหมือนค้นพบความลับที่ยิ่งใหญ่ หลังจากความตื่นเต้นผ่านไปแล้วท้อแท้ใจขึ้นมาทันทีอย่างไรก็ตาม……มันเกี่ยวอะไรกับนางเหรอ？นอนต่อดีกว่า！โหลวเย่วเห็นนางไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย ในใจรู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อยแล้วนางก็ดึงผ้าห่มของเยาเยาออกอย่างแรง ไม่ว่าหลานเยาเยาจะยินยอมหรือไม่ โหลวเย่วก็ดึงมือนางให้ลุกขึ้น“เยาเยารีบลุกขึ้น ถ้าเจ้ายังไม่ตื่นเสด็จอาจะเดินทางแล้วนะ”หลานเยาเยาสภาพเหมือนโคลนที่เละเทะ ดึงยังไงก็ดึงไม่ขึ้น
