ต่คนต่อไปกลางคํ่ากลาคืนไม่กลับบ้าน ถ้าฮ่องเต้รู้เรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่！”เวลานี้ องค์ชายรัชทายาทเริ่มเกิดความกังวลขึ้นมาทันทีถ้าปล่อยให้ท่านพ่อรู้เรื่องนี้เข้า เขาต้องโดนลงโทษเป็นแน่คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น แต่เหมือนเขาฉุดนึกอะไรขึ้นมาได้ สายตารีบเปลี่ยนเป็นกังวลขึ้นทันทีและไม่มีอารมณ์ที่จะทะเลาะกับหลานเยาเยาต่อ ส่งเสี้ยงหึออกมาจากนั้นเดินเข้าไปในวังอย่างเร่งรีบ789
“เช้ย！”หลานเยาเยาหมุนตัวขึ้นไปนั่งบนรถม้า ขณะที่เธอเปิดม่านออก ก็เห็นโหลวเย่วกับเย่เจ๋หยิ่งมองมาที่นาง“เป็นอะไรเหรอ พวกเจ้า？สายตาของพวกเขาหมายความว่ายังไง？คนหนึ่งมองมาด้วยสายตาเย็นชา ส่วนอีกคนมองมาด้วยความอึดอัดเกรงใจซึ่งมันหมายความว่ายังไง？“คนเมื่อกี้คือเสด็จพี่ใช่หรือไม่？”โหลวเย่วถามขึ้นมาเบาเบา“ใช่แล้ว คนเมื่อกี้คือเย่หลีเฉิน ทำไมเหรอ？”เมื่อได้ยินนางเรียกชื่อขององค์ชายรัชทายาทออกมาตรงๆ โหลวเย่วรีบใช้มือปิดปากของนาง และกระพริบตาปริบปริบกับนาง“ตาเจ้าเป็นอะไรเหรอ？เม็ดทรายเข้าตาเหรอ？”หลานเยาเยาถามขึ้นอย่างสงสัยแล้วนางก็เดินเข้าไปนั่งข้างๆโหลวเย่อย่างไรก็ตาม！โหลวเย่วรีบเอามือไปวางตรงจุดที่หลานเยาเยาจะนั่ง แล้วเหลีอบตามองไปที่เสด็จอา จากนั้นพูดขึ้นมาว่า“ข้ารู้สึกง่วงนอน เดี๋ยวข้าจะนอนที่นี่ เจ้าไปนั่งทางโน้นดีกว่า”790
เยาเยาอ่ะ！ข้าช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้แหล่ะเมื่อกี้ที่ได้ยินหลานเยาเยาพูดคุยกับเสด็จพี่ เสด็จอาเปลี
