ที่ไม่รู้จัก เขาปีนขึ้นไปบนคานบ้านได้อย่างไร?“ข้ากำลังหาเจ้าอยู่ไง?”การที่นางกลับมาที่นี่นอกจากมาตามหาเขาแล้วจะมาหาอะไรอีกล่ะ? แน่นอนว่าเรื่องเศษเหรียญเงินนั้นต้องมองข้ามไปซะ“งั้นเจ้าก็พยุงข้าลงมาสิ” ชายชราผมขาวใช้มือลูบท้องที่ร้องจ๊อกๆ อย่างไม่มีทางเลี่ยงท้องร้องเกือบทั้งวัน หลานเยาเยานังเด็กบ้าถ้ายังไม่มาอีกนะคงจะได้หิวตายก่อน“เจ้ายังปีนขึ้นไปเองได้เลย แล้วทำไมจะลงมาไม่ได้ล่ะ?”หลานเยาเยามองดูใบหน้าอันซีดเซียว ในใจก็อดเห็นใจไม่ได้ แต่ยังคงคิดพูดหยอกล้อเสียหน่อยใครจะไปรู้……ชายชราผมขาวถอนหายใจเงียบๆ พร้อมพูดตัดพ้อ “ข้าว่าแล้วเชียวนังเด็กบ้าอย่างเจ้าไม่รู้จักเคารพรักคนแก่ ข้าน่ะแก่จนใกล้ตายอยู่แล้ว เจ้าลักพาข้าออกมาแล้วยังไม่ให้ข้าวกินอีก คิดจะทรมานคนแก่หรือไง?”333
เขาพูดไปด้วย ใช้มือลูบๆคลำๆแถวคานบ้านไปด้วย แล้วลื่นตัวลงมาทางเสาหิน พูดพร้อมใช้มือชี้ไปในอากาศ“ถ้าข้าหิวตายนะ ต่อให้เป็นผีก็จะแย่งเหรียญเงินเจ้า ” ตามด้วยเสียง “ฮึ่ม”หลานเยาเยารู้สึกขำและไร้คำพูดต่อกรทำไมกลายเป็นลักพาตัวเขาออกมา? นางช่วยเขาต่างหากล่ะ?แล้วยังไม่ให้เขากินข้าวอีก? นางมีเวลาให้เขากินข้าวไหม? ตัวนางเองก็ยังไม่ได้กินเลยก็เลยตบไหล่เขาเบาๆ และพูดเตือนว่า“อยู่ตรงนี้นะ”ชายชราผมขาวหน้าเสียเพียงครู่ จากนั้นหันกลับมาพูดกับนางว่า “ข้าคุยกับอากาศ เจ้ามีความเห็นอะไร?”“……”ไม่มีความเห็น นางจะมีความเห็นอะไรได้ล่ะไฮ้นางกำลัง
