็นคำพูดเพราะโมโห ร้องจนคอแหบคอแห้ง ขาวิ่งจนจะหักอยู่แล้ว เวลาโกรธนะคำพูดอะไรก็พูดออกมาได้ทั้งนั้น ท่านอย่าคิดจริงจังนะ”คำโบราณที่เขาพูดว่าดีไม่ใช่หรือ?ของของท่านก็คือของของข้า ของของข้าก็ยังเป็นของของข้า แต่ว่าตอนนี้ต้องขจัดความสงสัยของเย่แจ๋หยิ่งก่อน นางจึงต้องพูดดีไว้ก่อน“เฮ้อ”ไม่รู้ว่าเย่แจ๋หยิ่งจะเชื่อนางหรือเปล่า แค่เห็นเขาส่งเสียง ฮึ แล้ว ก็ไม่ได้มองมาที่นางอีก แต่ดวงตาที่ลึกลํ้ากลับหลับตาลง“ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านจริงๆ”คลานอยู่แบบนี้ก็ไม่ใช่วิธีที่ดีนัก ถึงแม้จะรู้สึกว่านอนน่าจะสบายตัวกว่า แต่ว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของตน ลุกขึ้นนั่งดีกว่า309
หลานเยาเยา พูดไปด้วยค่อยๆยืนขึ้นด้วย กำลังคิดจะไปนั่งตรงข้ามเย่แจ๋หยิ่งทันใดนั้นรถม้าออกตัว นางเสียหลักโน้มทับไปทั้งตัว และไปทับโดนต้นขาของเย่แจ๋หยิ่งพอดีหัวอยู่เสมอเอวของเขาที่มีสายรัดเอวพอดี มือทั้งสองข้างจับต้นขาทั้งสองของเขาและจับไว้อย่างแน่น ขาทั้งสองคุกเข่าตรงระหว่างต้นขาทั้งสองของเขาพอดีท่าทางที่เก้อเขินนี้ทำให้อากาศภายในรถม้าเงียบสงบไปชั่วขนาดจนกระทั่งสายตาที่เย็นเฉียบสุดขีดมองมาที่ร่างกายของนาง ทำราวกับว่าจะยิงทะลุผ่านร่างกายนาง“นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการพูดหรือ?” เสียงที่ทุ้มตํ่าและมีแรงดึงดูดของเย่แจ๋หยิ่งดังขึ้น“อา? เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้ว” นางยิ้มแหยๆ อยากจะอธิบายว่าเป็นเพราะคนขับรถม้า แต่เมื่อได้มองเห็นสายตา ดูเหมือนว่าไม่ว่า
