นางจะอธิบายยังไงเขาก็จะไม่เชื่อ จึงพูดอย่างน้อยใจว่า“มันไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิดจริงๆนะ”เมื่อครู่นางวิ่งตามรถม้าของเขาอยู่ตั้งนาน หลังจากที่พูดนินทาเขา แล้วยังจะปีนขึ้นรถม้าเขาอีก ยังไม่ทันได้พูดกี่คำ ก็โน้มทับมาทางระหว่างต้นขาของเขาอีก…เมื่อนึกถึงการพรรณนาเย่แจ๋หยิ่งของพระราชธิดาจาวหยาง หัวใจของนางเย็นวูบขึ้นมาทันที310
โอ้พระเจ้าตอนนี้นางยังพูดได้ นับเป็นเรื่องโชคดีไหม?ฮือ ฮือ ฮือ……เป็นแค่เรื่องบังเอิญจริงๆเลยนะ“หากไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าคิด เจ้าจะอธิบายอย่างไรที่ตอนนี้เจ้ายังอาลัยอาวรณ์ไม่ยอมลุกขึ้นมาอีก อืม?” นางต้องการทำอะไรอีกกันแน่นังผู้หญิงบ้า ความอดทนของเขามีขีดจำกัดนะเออ…อาลัยอาวรณ์?หลานเยาเยาอยากร้องไห้แต่ไร้นํ้าตา นางอาลัยอาวรณ์ตรงไหนกันล่ะ?“นางแค่อยากอธิบาย แต่พูดออกมาไม่ได้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เย่แจ๋หยิ่งเข้าใจผิดอีก นางรีบลุกขึ้นมาทันที และนั่งตรงข้ามเขาแต่โดยดี แต่สายตากลับไม่เชื่อฟังเหลือบมองไปที่ช่วงล่างของเขา”“ตอนนี้เจ้าเชื่อข้าได้หรือยัง” ดูเหมือนว่าใบหน้าของนางจะชนโดนเย่แจ๋หยิ่งน้อย หลานเยาเยามิอาจห้ามได้ที่จะจับใบหน้าของตนโดยพลัน…“……”เย่แจ๋หยิ่งมิอาจห้ามได้ที่จะนวดตรงหัวคิ้วของตน ดูเหมือนว่าปวดหัวหน่อยๆอาการตาเยิ้มที่นางแสดงออกมานั้น จะให้เขาเชื่อได้อย่างไร?311
ไม่รู้จริงๆว่าเขาคิดตอบตกลงให้นังผู้หญิงลามกโลภมากคนนี้มาเป็นพราชายาของเขาได้อย่างไรกันคิดมาถึงตรงนี้
