งหารแล้ว มิอาจก้าวถอยไปได้อีก ก็หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง216
ยามนี้ กระบี่อาบยาพิษพุ่งมายังบริเวณหน้าอกของฮัวหยู่อันแล้ว หลานเยาเยานำกระบี่อาบยาพิษแหงนขึ้นไปยังเบื้องบนในทันใด กระบี่อาบยาพิษเคลื่อนผ่านลำคอของฮัวหยู่อัน แทงตรงเข้าไปยังหัวใจของมือสังหารที่อยู่ทางเบื้องหลัง“อ้าก…..”“ยามนี้มิหนีไป จะรอคอยถึงยามใดกัน”พอกล่าวจบ หลานเยาเยาก็ดึงกระบี่อาบยาพิษออก ก่อนจะแทงไปยังมือสังหารอีกคนที่เพิ่งจะได้สติกลับคืนมา น่าเสียดายที่การตอบสนองของเขาช้ากว่านางเสียงโอดครวญดังขึ้นอีกหนหนึ่งได้ยินเสียงร้องโอดครวญ ฮัวหยู่อันนิ่งงันเบิกตากว้าง มองดูหลานเยาเยาที่ชักกระบี่อาบยาพิษออกด้วยความรวดเร็วอย่างแม่นยำและเหี้ยมโหดอย่างอัศจรรย์ใจ โบกสะบัดมืออันขาวเนียนนุ่มอีกข้าง โปรยผงยาสีขาวโพลนไปยังมือสังหารที่พุ่งมาทางด้านข้างสองคน พอมือสังหารสูดดมแล้วก็สิ้นชีวิตล้มลงบนพื้นเขา นึกไม่ถึงว่าจะลงมือสังหารเหล่ามือสังหารของยิงจวนสี่คนลงได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ หากเมื่อก่อนหน้านี้ เขาคิดอยากจะฆ่านาง ยามนี้นางก็คงจะตายไปแล้วการตอบสนองของฮัวหยู่อันถือว่ารวดเร็วพอตัว พอรู้ว่าเปิดทางให้แล้ว ก็ใช้ดาบสั้นปะทะกับมือสังหารคนหนึ่งที่พุ่งตัวเข้ามา“อย่ามัวหลงใหลกับการต่อสู้สิ! ไปได้แล้ว!”หลานเยาเยารู้สึกหมดปัญญาอยู่บ้าง217
มีทางหนีแล้ว ฮัวหยู่อันไม่ยอมหนีก็ว่าไปอย่าง นึกไม่ถึงว่าจะไปปะทะกับมือสังหารเหล่านั้นด้วยต้องรู้ไว้ว่า คน
