ข้าใจได้เช่นไร คุณชายเหลียงเฉินเป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันกับท่านอ๋อง หรือว่าตัวท่านเองก็มิอาจเข้าใจได้”“เฮอะ! เข้าใจเช่นนั้นหรือ เเย่แจ๋หยิ่งที่ข้ารู้จักนั้นใจอำมหิตไร้ปรานี มองทุกสรรพสิ่งบนโลกด้วยความเหยียดแคลน อีกทั้งตั้งแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยเข้าใกล้สตรีนางใด”แลดูในจวนของเขา แม้แต่เหล่าสนมสาวใช้นั้นก็หามีไม่ เป็นพระสงฆ์ผู้ทรงคุณวุฒิดี ๆ นี่เอง!เหตุใดจึงได้ขืนใจสตรีที่มิงดงามนางหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหันได้เล่าไม่สมควรเป็นเช่นนี้เลย!พ่อบ้านเหมยพยักหน้าเขาเองก็คิดเช่นนั้น ไม่อย่างนั้นเขาจะรีบกลับมาดูว่าสตรีผู้นี้คือใครด้วยความวิตกกังวลหรือทว่า!แม้ว่าไม่รู้ว่าหลานเยาเยามีดีที่ใด แต่เขาก็ถูกชะตากับนาง ถูกชะตาเป็นอย่างยิ่ง ก็เพียงเท่านั้นเอง——อย่างไรก็ตาม หลังหลานเยาเยาจากไปแล้ว ก็ไม่เคยปรากฏตัวขึ้นอีกเลยเป็นเวลาหลายวันติดต่อกัน ทำให้จื่อซีร้อนใจยิ่งนัก201
เพราะนับตั้งแต่วันนั้น พระราชธิดาจาวหยางแม้ว่าจะมิได้ล้มป่วย แต่เพียงแค่ออกมาข้างนอกก็จะหมดสติไป แม้ว่าเขาจะจำวิธีการฝังเข็มเงินและลำดับจุดฝังเข็มของหลานเยาเยาได้อย่างแจ่มแจ้ง ทว่ากลับไม่ได้มีผลอันใดมากนักอย่างไรก็ดี คนที่เป็นกังวลนั้นมิได้มีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น!หลานเยาเยาที่อยู่ในวัดแห่งหนึ่งที่ห่างไกลนอก เมืองหลวง ออกไป นั่งคุกเข่าอย่างสงบนิ่งบนที่ปูรอง ทว่าในใจนั้นราวกับโดนแมวข่วน ทุกข์ร้อนใจเป็นอย่างยิ่งเพียงเพราะว่าวันนั้นโมโห
