จึงลืมหยิบเงินค่ารักษาที่เพิ่มอีกเป็นเท่าตัวของนางไปเสียสนิท!ยามนี้ในใจรำพึงคะนึงถึงตั๋วเงินเหล่านั้น“เยาเยา คิดอันใดอยู่หรือ ทำไมยังไม่มาจุดธูปอีก”หลานเฉินมู๋นำธูปสามดอกปักไว้ในกระถางธูป หันศีรษะกลับมาพบว่าหลานเยาเยายังไม่ลุกขึ้น อดรู้สึกไม่พอใจนางมิได้หากมิใช่เพราะในช่วงหลายวันมานี้นิ่งซื่อต้องกลับไปทำธุระที่บ้านเกิด และชิวหยุนถูกกักตัวทำโทษอยู่แล้วล่ะก็ เขาคงจะไม่พานางมาที่นี่เป็นแน่“อืม!”หลานเยาเยาตอบรับเสียงเบา ก่อนลุกขึ้นมา รับธูปที่เจ้าอาวาสยื่นมาให้จากด้านข้าง แล้วเดินไปยังหน้าพระพุทธรูปองค์ใหญ่ ปักธูปลงในกระถางหลังออกมาข้างนอก หลานเฉินมู๋กล่าวกับนางว่า“พักอยู่ที่นี่ให้สบาย เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นค่อยกลับไป!”202
กล่าวจบ ไม่รอฟังความเห็นนาง ก็สาวเท้ายาวเดินจากไปประหลาดจริงทุกปีหลานเฉินมู๋จะมายังที่แห่งนี้ และทุกครั้งจะพาครอบครัวมาด้วย บอกกับผู้อื่นว่าภูมิลำเนาเดิมของชาติตระกูลตนนั้นอยู่ไกลเกินไป จึงมาเซ่นไหว้บรรพบุรุษที่นี่เพราะการกระทำเช่นนี้ เขาจึงได้รับคำชื่นชมจากเหล่าชาวบ้านทว่า!ที่จวนนั้น ก่อสร้างศาลบรรพชนไว้อยู่แล้วแท้ ๆ ยิ่งไปกว่านั้น เขาจะไปเซ่นไหว้บรรพบุรุษที่ศาลบรรพชนก็เฉพาะแต่ช่วงเทศกาลเช็งเม้งเท่านั้น เหตุใดจึงต้องมายังที่แห่งนี้เพื่อเสแสร้งแกล้งทำเล่าเห็นแผ่นหลังหลานเฉินมู๋ที่เดินจากไปไกล หลานเยาเยาเดินตามพระภิกษุไปยังห้องหน้ามุขทางฝั่งหนึ่งที่หน้าประตู นางกล่าวกับ
