ลัวกับดักมรณะ จึงไม่มีใครกล้าบุ่มบ่ามเข้าไปสำรวจแต่แม่นางชุดแดงผู้นี้กลับใจกล้าบ้าบิ่น ถึงขนาดไปเคาะประตูเรียกเจ้าที่?พวกเขาจ้องมองไปที่ประตูห้องอย่างใจจดใจจ่อ อยากจะรู้ว่า ‘ท่านเซียน’ จะมีปฏิกิริยาตอบกลับอย่างไร หรือแม่นางผู้นี้จะโดนดีหรือไม่แต่รออยู่พักใหญ่… ทุกอย่างก็ยังคงเงียบกริบ ไร้ซึ่งสรรพเสียงตอบรับ“หากเงียบเช่นนี้… ข้าถือวิสาสะเข้าไปนะเจ้าคะ!”ซูเตี๋ยยิ้มหวาน นางยกมือขาวผ่องดุจหยกสลักขึ้น แล้วออกแรงผลักประตูไม้บานใหญ่ตรงหน้าครืด…แต่ทว่าประตูบานนั้นกลับแน่นหนาราวกับถูกเชื่อมตายติดกับผนังแม้จะพอออกแรงดันให้ขยับได้บ้าง แต่ทันทีที่บานประตูขยับ มันก็พลันปรากฏคลื่นพลังงานสีแดงฉานของ ‘กับดัก’สว่างวาบขึ้นมาเป็นริ้วๆ ส่งกลิ่นอายอันตรายออกมาเตือนภัยเมื่อเห็นดังนั้น ซูเตี๋ยก็รีบชักมือกลับทันทีด้วยสัญชาตญาณนางแค่ลองหยั่งเชิงดู ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตมาทิ้งกับกับดักของเซียนโบราณเมื่อเห็นว่าประตูบานนี้เข้าไม่ได้ ซูเตี๋ยก็ไม่ย่อท้อ นางเดินไปลองผลักประตูบานอื่นๆ ดูทีละบาน แต่ก็พบว่ามีระบบป้องกันแบบเดียวกันหมดนางยักไหล่อย่างจนปัญญา สีหน้าฉายแววเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะกลับมานั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวที่มุมห้องตาม
