ว่างเปล่า!ว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง!!จางอวิ๋นขยี้ตาแรงๆ แล้วเพ่งมองไปที่จอภาพโฮโลแกรมซ้ำ อีกหลายรอบด้วยความไม่อยากจะเชื่อเมื่อยืนยันว่าเขา ‘มองไม่เห็น’ ข้อมูลใดๆ ของซูเตี๋ยเลยแม้แต่น้อย เขาก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงต้องรู้ก่อนว่า ‘เคล็ดวิชาเนตรเซียน’ ของเขานั้นสามารถมองทะลุปรุโปร่งได้แทบทุกสิ่งสิ่งมีชีวิตเดียวที่จะทำให้เนตรเซียนของเขาไม่สามารถอ่านข้อมูลได้… มีเพียงตัวตนที่มีระดับพลังเหนือกว่าเขาไปหนึ่งขั้นใหญ่ หรือก็คือระดับ ‘แปลงเทพ’เท่านั้น!“ซูเตี๋ย… นางเป็นระดับแปลงเทพงั้นรึ!?”จางอวิ๋นพึมพำเสียงหลง แทบไม่อยากจะเชื่อในข้อสันนิษฐานนี้ในหน้าจอภาพ…ราวกับสัมผัสได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองมาจากที่ไหนสักแห่ง ซูเตี๋ยที่นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามอยู่บนหลังเต่าทะเลจู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นดวงตาหงส์คู่งามของนางสบเข้ากับตำแหน่งที่จางอวิ๋นมองอยู่พอดิบพอดีสี่ตาประสานกัน…แม้จะผ่านหน้าจอภาพ แต่จางอวิ๋นกลับรู้สึกขนลุกซู่ราวกับถูกอีกฝ่ายมองเห็นตัวตนจริงๆ ทะลุผ่านมิติออกมาแต่ดูเหมือนจะเป็นแค่สัญชาตญาณอันเฉียบคมของยอดฝีมือเท่านั้นสายตาของซูเตี๋ยเพียงแค่กวาดผ่านเขาไปแวบเดียวก่อนจะเบนความสนใจไปสำ รวจสะพานพลังงานใหญ่ยักษ์ทั้งสามสายรอบตัวแทนจางอวิ๋นสีหน้าเคร่งขรึมลงทันที“ซูเตี๋ย… นางเป็นใครกันแน่?”เขาเริ่มไม่มั่นใจเสียแล้วเพราะระดับแปลงเทพ… ย่อมไม่ใช่แค่นักฆ่ารับจ้างธรรมดาๆ ในหอจี๋กวงแน่นอนแม่น
