ลใหญ่แห่งสำนักทดสอบยาอันทรงเกียรติ ถึงกับไม่รู้จักยาระบายลมธรรมดาหรือ? ต้องให้คนอื่นช่วยถึงจะหาเจอ?”
ตอนนั้นหลิวเหมยเอ๋อร์ได้ยินเสียงของหลี่ลี่ ก็ได้รับความกล้าอย่างมหาศาล และกลับมามีสติ รู้ว่านี่เป็นการยั่วยุของหูอี้และคนอื่นๆ จึงพูดอย่างใจเย็นว่า “ข้าจะพาเจ้าไปหยิบยาเอง!”
นางหันหลังพาเสี่ยวหมิงไปหยิบยา โดยมีหมอยาหญิงและสาวใช้คนหนึ่งติดตามไปด้วย
หลิวเหมยเอ๋อร์ช่วงนี้ได้เรียนรู้เพิ่มเติมอย่างหนัก จนสามารถแยกแยะสมุนไพรและยาเม็ดได้มากมาย อีกทั้งยาต่างๆ ก็แยกเป็นหมวดหมู่ เพียงแค่จำประเภทให้ได้ แล้วดูจากกล่องยาที่มีการระบุไว้ ไม่นานนางก็หายาระบายลมเจอ และส่งให้เสี่ยวหมิง
เสี่ยวหมิงแค่นเสียงอย่างเย็นชา ไม่พูดขอบคุณ แล้วหมุนตัวเดินจากไป
หลี่ลี่มองเห็นเหตุการณ์คลี่คลายจากระยะไกล จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขณะที่กำลังตรวจตราในสำนักทดสอบยาและยังไม่ได้ออกไป จู่ๆ เสี่ยวหมิงก็กุมท้องร้องโอดโอยว่า “ท้องข้าปวด ท้องข้าปวด ต้องเป็นเพราะกินยาผิดแน่ๆ!” พูดจบก็วิ่งตรงไปยังส้วมทันที
หลี่ลี่เห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา ทันทีก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นหลิวเหมยเอ๋อร์ขมวดคิ้วจ้องมองแผ่นหลังของเสี่ยวหมิงที่วิ่งหายไป ด้วยสีหน้ากังวล หลี่ลี่รู้สึกโกรธแค้นในใจ
หลี่ลี่เดินมาหน้าหลิวเหมยเอ๋อร์ พูดเสียงนุ่มนวลว่า “เหมยเอ๋อร์ นี่เป็นแผนของพวกเขาที่จะใส่ร้ายเจ้า ไม่ใช่ความผิดของเจ้า จงใจเย็นๆ และรับมือกับสถานการณ์”
หลิ
