ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ยังคงชอบกอดเขาแบบนี้ โอบแขนไว้รอบเอวของเขาและดื่มดํ่าไปกับช่วงเวลาที่เงียบสงบทว่าวันนี้มีบางอย่างแตกต่างออกไป เฉินเสียนเอื้อมมือไปที่ลายฉลุบนหน้าต่างด้านหลังซูเจ๋อ เปิดกล่องผ้าไหมออกและขยับมือข้างหนึ่งมาจับมือของซูเจ๋อไว้อย่างเงียบๆ จากนั้นจึงผละออกมาจากอ้อมกอดของเขาและยืดตัวขึ้นขณะที่ซูเจ๋อหลุบตาลงมองความเคลื่อนไหวของเธอ เฉินเสียนก็หยิบแหวนทองคำซึ่งมีอัญมณีสีแดงประดับอยู่บนหัวแหวนขึ้นมา จากนั้นจึงสวมลงไปบนนิ้วนางของเขาไม่แปลกใจเลยที่ระยะหลังมานี้เธอมักจะชื่นชมมือของเขาอยู่บ่อยๆ ทั้งหมดก็เพื่อวัดขนาดนั่นเอง… และแหวนวงนั้นก็สวมลงไปบนนิ้วนางของเขาได้อย่างพอดิบพอดีแหวนสีทองอร่ามเหมาะกันดีกับนิ้วที่งดงามจนแทบจะไร้ที่ติของเขา ขับให้นิ้วที่เรียวยาวได้สัดส่วนและขาวสะอาดราวกับหยกยิ่งดูโดดเด่นประหนึ่งประติมากรรมอันสมบูรณ์แบบซูเจ๋อก้มลงมองด้วยสีหน้าชะงักงันซึ่งไม่ค่อยมีให้เห็นบ่อยนักเฉินเสียนเอ่ยกับเขาเบาๆ ว่า “นี่คือแหวนคู่ของชายหญิง เมื่อสวมแล้วจะถอดออกไม่ได้ มีเพียงสามีภรรยาที่แต่งงานแล้วเท่านั้นจึงจะสวมแหวนคู่เช่นนี้ ต่อไปถ้าใครๆ เห็นท่านกับข้าสวมแหวนคู่กัน พวกเขาจะรู้ว่าท่านคือผู้ชายของข้า”ซูเจ๋อฟังแล้วรู้สึกว่าดี จากนั้นจึงหยิบแหวนวงเล็กอีกวงหนึ่งขึ้นมาและบรรจงสวมลงไปบนนิ้วนางของเฉินเสียน เสร็จแล้วจึงถามว่า “แบบนี้ใช่หรือไม่”923
เฉินเสียนยิ้มตาหยี เธอยกมือขึ
