้นมาและจับมือเขาไว้ ประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกันจนเผยให้เห็นแหวนทองซึ่งเปล่งประกายงดงามอยู่บนนิ้วนางของพวกเขาทั้งคู่เธอตอบว่า “แบบนี้ละ”ซูเจ๋อมองแหวนบนนิ้วของตนเองด้วยสีหน้าที่คล้ายไม่แน่ใจนัก และแล้วก็อดนึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมาไม่ได้หลายปีก่อนหน้านั้น ตอนที่เฉินเสียนยังเป็นองค์หญิงจิ้งเสียนและเป็นภรรยาในนามของแม่ทัพใหญ่ ตั้งแต่เธอกลับไปที่จวนของแม่ทัพอีกครั้งและก่อเรื่องในงานแต่งงานของแม่ทัพฉินกับอนุภรรยา นิสัยของเธอก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือแม้ว่าซูเจ๋อจะไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าเธอในวันนั้น แต่ในมุมที่เธอมองไม่เห็นทุกสิ่งทุกอย่างปรากฏชัดเจนอยู่ในสายตาของเขาต่อมาเมื่อเธอตั้งครรภ์และต้องเผชิญกับความไม่สะดวกสบายต่างๆ ซูเจ๋อจึงขอให้เหลียนชิงโจวไปเยี่ยมเธอและมักจะนำสิ่งของต่างๆ ไปให้ แต่เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะวาดหนังสือภาพคนตัวน้อยและขอให้เหลียนชิงโจวนำไปขายซูเจ๋อได้รับภาพร่างปีกนั้นจากเหลียนชิงโจว มันไม่ใช่ภาพวาดซึ่งวาดด้วยหมึกอย่างที่เขาเคยสอน แต่เป็นภาพวาดที่ใช้ถ่านร่างเส้น เป็นภาพที่ผสมผสานระหว่างความหยาบและความประณีต ซึ่งให้ความรู้สึกว่าทั้งสองอย่างเข้ากันได้อย่างลงตัวหลังจากนั้นเหลียนชิงโจวจึงนำภาพร่างทั้งหมดที่เฉินเสียนวาดมาให้ซูเจ๋อดูคร่าวๆ924
ในเวลานั้นซูเจ๋อสวมเสื้อผ้าบางๆ และนั่งอยู่ในสวนไผ่ สายลมกระโชกแรงพัดโชยมา พัดใบไผ่รวมถึงกระดาษวาดภาพสีขาวปลิวไปทั่วเขามองด
