ทีท่านอาจจะเคยเล่า แต่ท่านจำไม่ได้มากกว่า”เฉินเสียนกล่าวว่า “ซูเจ๋อ ล้อข้าเล่นแบบนี้สนุกนักใช่ไหม”ซูเจ๋อนิ่งคิดนิดหนึ่ง “ก็นิดหน่อย”เฉินเสียนจึงเอ่ยไปว่า “ที่จริงข้าเองก็เต็มใจร่วมมือกับท่านเพื่อหลอกท่านเหมือนกัน”ทั้งสองคนมองหน้ากันอยู่ครู่ใหญ่ ทันใดนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างพร้อมใจกันแสงสุดท้ายลาลับขอบฟ้า ความมืดย่างกรายเข้ามาแทนที่เมื่อแสงไฟยามคํ่าคืนส่องสว่าง ทั้งสองคนจึงเดินกุมมือกันออกไปจากพระตำหนักบูรพา มุ่งหน้าไปยังแม่นํ้าหยางชุนแห่งนั้นเฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองซูเจ๋อ แสงไฟที่ส่องประกายอยู่ในแววตาของเขาช่างดูอบอุ่นและห่างไกลราวกับแสงดาวซูเจ๋อมองทางข้างหน้าโดยไม่ได้หันมามองเธอ แต่เขากลับยกมือที่กุมมือของเธอขึ้นมาและจุมพิตลงไปบนนิ้วนางของเธอครั้งหนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏอยู่บนริมฝีปากของเขาหัวใจของเฉินเสียนวูบไหว เธอถามว่า “เมื่อครู่ข้าเห็นท่านใจลอย กำลังคิดอะไรอยู่หรือ”928
ซูเจ๋อเอ่ยอย่างเนิบช้าว่า “ข้ากำลังสงสัยว่าแหวนคู่ที่มีไว้ให้สามีภรรยาสวมใส่ได้เท่านั้น กำลังเป็นที่นิยมในต้าฉู่ใช่หรือเปล่า”เฉินเสียนตอบว่า “ไม่ใช่หรอก สิ่งนี้ไม่เคยมีที่ไหนมาก่อน มันมีไว้สำหรับท่านและข้าเท่านั้น” จากนั้นเธอจึงถามเขาว่า “ท่านชอบหรือไม่”ซูเจ๋อหันไปมองเธอด้วยแววตาที่เป็นประกายวูบไหวและตอบไปว่า “ข้าชอบมาก”ท้องฟ้าคํ่าคืนนี้สว่างไสวไปด้วยแสงจันทร์และหมู่ดาวที่พร่างพราวเขากุมมือเธอไว้เหมือนในอดีต ซ
