ือนแช ชั่วพริบตาเดียวก็ไล่ลามไปทั่วเรือนร่างของเธอเธอเกือบจะร้องออกมาซูเจ๋อจูบเธอพลางเอื้อมมือไปเปิดกล่องผ้าบนหัวเตียงพอเห็นดังนั้นเฉินเสียนจึงเอ่ยขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ “ไปเอาของพวกนี้มาตั้งแต่เมื่อไร ท่านจะกินจริงๆ หรือ”ซูเจ๋อพรมจูบที่ซอกคอของเธออย่างละเมียดละไมและกล่าวว่า “ในเมื่อเหล่าขุนนางหวังดี ท่านกับข้าก็ควรรับเอาไว้ เพียงแต่ยานี้ไม่ใช่สำหรับข้า มันเป็นยาสำหรับท่าน”แต่เฉินเสียนรออยู่ครู่หนึ่งเขาก็ยังไม่นำยานั้นมาป้อนให้เธอเธอกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ทันใดนั้นมือของซูเจ๋อก็เลื่อนลงไปจากเอวที่คอดกิ่วของเธอโดยไม่ให้ทันตั้งตัว เฉินเสียนสูดลมหายใจอย่างเยียบเย็นทันทีที่เขาสัมผัส และใบหน้าของเธอก็ยิ่งร้อนผ่าวเธอมีอารมณ์และเริ่มเปียกชื้นเต็มที่มาตั้งนานแล้วเฉินเสียนรู้สึกสะท้านยะเยือก หลังจากนั้นก็ไม่เหลือร่องรอยใดๆยาลูกกลอนละลายอย่างรวดเร็วภายในร่างกายที่ร้อนชื้น และแล้วความรู้สึกแปลกๆ ก็เริ่มลุกลามเฉินเสียนทนไม่ไหวและบิดเอวเพื่อเตือนอยู่ใต้เรือนร่างของเขา เธอรู้สึกว่างเปล่าและหิวกระหายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปากก็พึมพำออกมาว่า “ซูเจ๋อ…”ซูเจ๋อค่อยๆ เล้าโลมหยอกล้อเธอทีละนิด “ไม่ใช่ว่าอยากจะข่มข้าหรอกหรือท่านจะต้องกดข้าไว้ข้างล่างสิจึงจะถูก”918
ว่าแล้วซูเจ๋อก็ยกเอวของเธอขึ้นมา เขาเอนตัวลงนอนข้างล่าง แยกขาของเธอออกและจับให้เธอนั่งคร่อมบนเอวของเขาเฉินเสียนหายใจหอบกราชั้นครั้งแล้วครั้งเล
