ึกษาหารือเรื่องการให้กำเนิดบุตร พวกเขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้เฉินเสียนเพิ่มผู้สืบทอดสายเลือดแห่งราชวงศ์อย่างไม่ยอมเลิกราซูเซี่ยนนั่งฟังอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ในขณะที่เฉินเสียนได้แต่กุมขมับด้วยความปวดหัวเฉินเสียนไม่คิดเลยว่าเรื่องจำนวนโอรสและธิดาในราชวงศ์จะกลายเป็นเรื่องที่เหล่าขุนนางนำมาใช้แข่งขันกับอาณาจักรอื่นไม่มีเรื่องอื่นจะเอามาเปรียบเทียบกันแล้วหรืออย่างไรนอกจากเรื่องลูก! เรื่องความแข็งแกร่งของอาณาจักร ความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจ ความเป็นปีกแผ่นของอาณาปราชาราษฎร์ เรื่องพวกนี้ทำไมไม่เอามาแข่งกัน!เฉินเสียนแสดงความเห็นของตนให้เหล่าขุนนางทราบ โดยกล่าวว่าพวกเขาควรมองภาพรวมในระยะยาว ไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแค่นี้แต่เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่กลับบอกว่า “อาณาจักรต้าฉู่ของพวกเราแข็งแกร่งกว่าเย่เหลียง เศรษฐกิจเข้มแข็งกว่า ปราชาชนก็อยู่ร่วมกันเป็นปีกแผ่นยิ่งกว่าเหล่านี้เย่เหลียงจะเอาอะไรมาเทียบได้! ตอนนี้เย่เหลียงมีทายาทสืบสายเลือดมากกว่าต้าฉู่ มันไม่ถูกต้อง ข้ากระหม่อมยอมไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”บางครั้งเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ก็ชอบเปรียบเทียบอะไรประหลาดๆ ซึ่งเฉินเสียนไม่เคยเข้าใจเลยสักนิดต่อมาเมื่อถูกรบเร้าจนรำคาญ เฉินเสียนจึงกล่าวว่า “เรื่องการให้กำเนิดลูกไม่ใช่แค่เรื่องของข้าเพียงผู้เดียว หากพระสวามีของข้าไม่อยากมี ข้าจะทำอย่างไรได้!”905
เธอคิดว่าถึงอย่างไรซูเจ๋อก็ไม่ได้อยู่ในราชสำนัก ตอนนี้
