วณเขตชายแดนที่อยู่ภายใต้อำนาจการดูแลของเขา ทำให้ผู้คนของทั้งสองอาณาจักรมีความมั่นคงและความสามัคคีมากเฉินเสียนตรัสถาม “ได้มีผู้หญิงที่หมายตาไว้ที่เป่ยเจียงบ้างไหม?”ฉินหรูเหลียงตอบสั้น ๆ เพียง “ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนรู้ว่าเขาไม่มีแน่ เรื่องของเขาที่เป่ยเจียง เฉินเสียนก็พอรู้อะไรมาบ้างเฉินเสียนตรัสว่า “งั้นกำหนดสัญญาหนึ่งปีก็มาถึง ในเมื่อท่านไม่กังวลเกี่ยวกับเรื่องสำคัญในชีวิตของท่านเองบ้าง งั้นข้าก็จะเลือกคู่ครองให้กับท่านเอง”ฉินหรูเหลียงไม่ได้ปฏิเสธ “ฝ่าบาทได้โปรดกรุณาตัดสินพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”เขาไม่มีใครในใจ และอาจจะรู้สึกว่าการแต่งงานกับใครนั้นไม่สำคัญอะไรตราบใดที่เฉินเสียนขอให้เขาแต่งงาน เขาก็จะแต่งงาน ถ้ามันเป็นงานที่ต้องทำให้เสร็จการแต่งงานกับอาณาจักรอื่นในฐานะท่านแม่ทัพมีประโยชน์กับอาณาจักรต้าฉู่มาก และไม่ใช่เป็นการแต่งงานที่ไม่ได้อะไรเลยเฉินเสียนตรัสว่า “ในเมื่อให้ข้าตัดสินใจ งั้นข้าก็จะเลือกบุคคลที่เหมาะสมให้กับท่าน ช่วงนี้ข้าได้ปรึกษาหารือกับเป่ยเซี่ย ขอให้ทางเป่ยเซี่ยส่งองค์หญิงมาเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพ”หัวใจที่สงบไม่รู้สึกอะไรของฉินหรูเหลียงจมดิ่งลง และเขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงหญิงสาวพิงกำแพงในคืนที่หิมะปีที่แล้ว ร่างกายของนางสัมผัสริมฝีปากของเขาจากนั้นนางก็จากไปเขาคุกเข่าลงและตอบว่า “หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาท”873
เฉินเสียนเหล่ตามองไปที่เขา “ที่ข้ามีรูปวาดขององค์หญิงท่านนั้น และร
