ล่อม “ท่านพ่อท่านแม่ของเจ้ายกเจ้าให้กับข้าแล้ว เจ้าจะยังกลับไปอีกทำไม? หากเจ้าคิดถึงพวกเขา กลับไปถึงข้าจะส่งคนมารับพวกเขาไปอยู่ที่เย่เหลียงดีไหม?”854
ฝูหลิงกล่าวด้วยดวงตาที่แดงกํ่า “ไม่ดีเพคะ! หม่อมฉันไม่อยากไปแย่งกับผู้หญิงเหล่านั้น และหม่อมฉันก็ไม่อยากกลับไปเป็นหนึ่งในพระสนมของพระองค์!”เย่ซวิ่นถาม “เจ้าสนใจกับการที่ข้าจะมีสนมเพิ่มงั้นหรือ?”แค่คำเดียวก็หยุฝูหลิงเอาไว้ได้ และนางก็ไม่สามารถตอบได้ในตอนนั้นอารมณ์ของเขาดีขึ้นมาก และเขาถามว่า “อันที่จริงเจ้าก็ชอบข้า ใช่ไหม?”เย่ซวิ่นบังคับแขนของเขาให้โอบกอดนางเข้ามานั่งบนตักของเขาและกล่าวว่า“อย่าลืมว่าตอนนี้เจ้าเป็นองค์หญิงแล้ว และต้องกลับเย่เหลียงไปแต่งงานกับข้า นี่เป็นพระราชโองการที่ออกมาแล้ว หากเจ้าหนีกลับเมืองหลวงไปตอนนี้ งั้นก็เท่ากับกับว่าครอบครัวของเจ้าขัดขืนต่อพระราชโองการ และต้องได้รับโทษ”ฝูหลิงเงียบไม่พูดอะไรเย่ซวิ่นกล่าว “เมื่อเจ้าไปถึงเย่เหลียง เจ้าก็คือพราชายาของข้า เป็นภรรยาเอกของข้า เจ้าจะกลัวอะไร?”หลังจากผ่านไปนาน ฝูหลิงก็กล่าวว่า “แต่หม่อมฉันตั้งครรภ์อยู่นะเพคะ”เย่ซวิ่นหรี่ตาและกล่าวว่า “นั่นก็ยิ่งดีเลย รอให้ลูกของเราเกิดออกมา ก็ไม่ยิ่งมีใครมายแย่งตำแหน่งของเจ้าได้”ฝูหลิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ตั้งครรภ์ถึงสิบเดือน ผู้ชายอดทนกับความเหงาไม่ได้หรอกเพคะ ต้องมีอนุภรรยา ต่อไปพระองค์ก็ต้องแต่งตั้งพระสนมการมีพระสนมหรืออนุ
