รางกระเส่าออกมาชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังพัวพันรัดไว้ไม่หยุด ครั้งแล้วครั้งเล่า กระทำอย่างดุเดือด เฉินเสียนจมอยู่กับความสุขที่รุกเข้ามาเกาะกิน จนตื่นขึ้นมาเดิมที่เธอคิดว่ากำลังฝันอย่างหนึ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ แต่ตื่นมากลับพบว่ามีสิ่งที่ร้อนแผดเผาเข้าๆออกๆอยู่ในร่างกายของเธอ“ซูเจ๋อ……..”ซูเจ๋อนำเธอพลิกตัวมา สัมผัสที่ใจกลางระหว่างขาของเธอและยิ่งฝังลึกไปจนมิดลำสมองของเฉินเสียนขาวโพลน เอื้อมมือโอบกอดเขาแน่น นิ้วมือกรีดกรายที่เอวของเขา และเธอได้กัดที่ลงบนไหล่ของเขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เธอไร้หนทางที่จะปฏิเสธเขา ยิ่งกว่านั้นไร้หนทางต่อต้านด้วย“ซูเจ๋อ…..”“ข้าอยู่ตลอด”“ไม่ใช่ว่าจะนอนดีๆหรือ ท่านเป็นอันใด……”ซูเจ๋อจับเอวทั้งสองข้างของเธอ บดละเอียดจนเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว เผยออ้าปากเล็กน้อย แหงนคออยู่บนหมอนและพูดออกมาอีกไม่ได้สักคำซูเจ๋อจูบเธออย่างดูดดื่ม ต้องการให้ร่างกายทุกจุดของเธอหลงเหลือร่องรอยของตนเองที่ฝากไว้815
ตอนที่เฉินเสียนถูกเขาทำให้จิตวิญญาณเลือนหายไป เขาจูบสัมผัสที่หูของเธอกล่าวด้วยนํ้าเสียงแผ่วเบาเป็นอย่างมากว่า “มิได้เป็นอันใด เพียงแต่เหมือนว่ากำลังฝันอย่างยาวนาน”ช่วงปีที่ผ่านมานี้สำหรับเขา ก็เหมือนความฝันที่ไม่เป็นจริง ความสุขมักเกิดขึ้นช่วงเวลาสั้นๆไม่ยั่งยืน แล้วเลือนหายไป เป็นสัจธรรม ตอนนี้ตื่นจากฝันแล้ว ตอนนี้เขาก็ไม่รู้ สภาพการณ์ไม่กี่ปีมานี้สรุปว่าอยู่ในความฝันหรือว่านอกคว
