น ก็จะอยู่ด้วยกันกับซูเจ๋อในห้องตำราหลวงซูเซี่ยนกำลังศึกษาตำราการวางแผนยุทธวิธีบริหารปกครองบ้านเมืองที่ซูเจ๋อเคยเก็บไว้ให้เฉินเสียนเมื่อปีที่แล้วๆมา และบนเข่าของซูเจ๋อวางตำราที่ไว้อ่านยามว่างอยู่ เขาสบายอกสบายใจกว่าใครอื่นมีบางครั้งที่เฉินเสียนก็จะมีความเห็นทางการเมืองมาสอบถามกับซูเจ๋อความรู้สึกที่เงยหน้ามาแล้วมีคนหนึ่งสามารถพูดคุยด้วย จิตใจสงบเป็นอย่างมากในมือของซูเจ๋อจับพู่กันอยู่ บนกระดาษเขียนตัวหนังสือน้อยมาก เขาเขียนตามแต่ใจประสงค์ นิ้วมือเรียวยาวขาวสะอาดสะอ้าน มองแค่เขาเขียนก็มีสุขแล้วพู่กันนั้นเขียนปรากฏลายเส้นตัวอักษรออกมา ลายมือเป็นเยี่ยงไรคนก็เป็นเยี่ยงนั้นจริงๆ เวลาที่สบายอกสบายใจทำให้มีกำลังเข้มแข็ง สบายตาเป็นอย่างมากเฉินเสียนคํ้าคางเอาไว้ ชื่นชมเพลิดเพลินกับการเขียนอักษรของเขารอหลังจากที่เขาวางพู่กันลงแล้ว เห็นตัวอักษรบนกระดาษขาวเขียนเรื่องวังหลังเป็นอย่างๆไม่ได้มีการแทรกแซงงานราชการแผ่นดินเลยเฉินเสียนกล่าวว่า “ข้าไม่ได้ให้ท่านช่วยข้าบริหารบ้านเมืองสักหน่อย เพียงแค่ถามความคิดเห็นท่านเองนะ”ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นแล้วยิ้ม กล่าวว่า “อยากถามความคิดเห็นข้า? รอตอนกลางคืนเวลาที่จะนอนข้าจะบอกท่านช้าๆ”เฉินเสียน“……………………..”809
ถึงช่วงเย็นตอนที่จะนอน เฉินเสียนพยายามป้องกันซูเจ๋อทุกวิถีทาง เพียงเธอชะล่าใจ ก็ทำให้ซูเจ๋อใช้กลอุบายขึ้นมาได้แต่นึกถึงสภาพร่างกายของเขา เฉินเสียนก็พูดจาเกลี้ย
