อบครัว ทำให้ท่านอ๋องมู่ตีไม่ลงท่านอ๋องมู่กล่าว “ข้ายังไม่ได้ตีเลย เจ้าร้องอันใด”องค์หญิงจาวหยางกล่าวอย่างสงสาร “หากท่านตีแล้วข้าค่อยร้อง มันจะไม่สายไปหน่อยหรือ”“เจ้ายังรู้ว่าข้าจะตีเจ้า เจ้าพูดมาสิว่าเจ้าสมควรตีหรือไม่” ท่านอ๋องมู่กล่าวด้วยความเกรี้ยวกราด “แอบหนีมาต้าฉู่โดยไม่บอกไม่กล่าวสักคำ เจ้าปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม จากถิ่นฐานมาก็ได้หลายเดือนแล้ว กระทั่งจดหมายหนึ่งฉบับก็ไม่มีเจ้ารู้ไหมว่าท่านแม่เจ้าเป็นห่วงจนไม่เป็นอันกินอันนอนเลย?”องค์หญิงจาวหยางกล่าว “ข้ามาส่งเจ้าบ่าวอย่างท่านพี่ไง ข้ากินดีอยู่ดี มีอะไรน่าห่วงกัน ข้าคงเก็บตัวหมกอยู่แต่เรือนไม่ได้หรอกกระมัง ต้องออกมาเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง หาไม่แล้ว วันหน้าข้าถูกบุรุษหลอกลวงท่านพ่อต้องรับผิดชอบนะ?”ท่านอ๋องมู่โกรธจนหน้าอกระพือขึ้นลง ไม่กล่าวอันใดเนิ่นนาน803
ผู้ที่รู้จักท่านอ๋องมู่จะรู้ว่าปกติพระองค์เป็นคนสง่างามและเป็นมิตรมาก คาดว่ามีแต่บุตรสาวเท่านั้นที่ทำให้พระองค์โกรธขึ้งขนาดนี้ได้องค์หญิงจาวหยางยังกล่าวว่า “พวกท่านไม่ต้องแปลกใจหรอก ตาเฒ่าบ้านข้าก็เป็นเสียอย่างนี้แหละ เข้ามาประตูเรือนก็ระเบิดอารมณ์ทันที ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย”ท่านอ๋องมู่กล่าวด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว “เจ้ายังกล้าพูดอีก หุบปากซะ”เฉินเสียนเข้าใจจุดนี้ดี อย่างเช่นซูเจ๋อก็มีสองแง่สองมุม เขาในกลางวันกับกลางคืน บนเตียงกับนอกเตียงนั้นแตกต่างกันมากเลยทีเดียวเฉินเสียนกะพริ
