ว่า “ทนหน่อยนะ ข้าก็เหมือนกัน……”ทั้งสองค่อยๆฝึกฝนเรียนรู้ไปด้วยกัน เรื่องใต้สะดือของหนุ่มสาวไม่ได้เพลิดเพลินอย่างที่คิดทว่าไม่นานความเร่าร้อนในกายก็ผุดขึ้นโดยเฮ่วโยวไม่ทันตั้งตัวเขาที่คิดจะจบสิ้นภารกิจ จู่ๆส่วนล่างของร่างกายก็เต็มเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนา ทั้งยังเข้มข้นเผ็ดร้อนขึ้นเรื่อยๆด้วยสุดท้ายเขาบดขยี้อวี้เยี่ยนอย่างดุเดือดราวกับราชสีห์และหมาป่าอีกครั้งเริ่มแรกอวี้เยี่ยนโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ต่อมาก็ครางด้วยเสียงไพเราะเสนาะหู จนถึงเขาลดความเร็วและเบาแรงลงเฮ่อโยวควบคุมตัวเองไม่อยู่ ฉุกคิดในใจว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล คงเป็นฤทธิ์จากสุราแลกจอดื่มแน่……เขาสามารถนึกภาพเฉินเสียนยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้กลั่นแกล้งคนอื่นทันที802
เวรกรรมจริงๆ เมื่อเคยก่อวีรกรรมไว้ย่อมต้องชดใช้คืนไม่วันใดก็วันหนึ่งประเด็นสำคัญคือเขาก่อเรื่องกับสองคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นด้วยสิอากาศอบอ่◌ุนขึ้นเรื่อยๆ ช่วงสับเปลี่ยนฤดู จากวสันตฤดูเป็นคิมหันตฤดูท่านอ๋องมู่นำทูตของเป่ยเซี่ยมายังต้าฉู่อีกครั้ง เพื่อเจรจารายละเอียดชายแดนของทั้งสองแคว้นแน่นอนเป้าหมายหลักที่เขามาเยือนครั้งนี้ก็เพื่อดูองค์หญิงจาวหยางที่มาต้าฉู่หลายเดือนแล้ว แต่ไม่เคยคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอนเลยสักนิดณ ตอนนี้ เขาเห็นองค์หญิงจาวหยางก็ทั้งเคืองทั้งหงุดหงิด อยากลากมาสั่งสอนนางสักตั้งจริงๆทว่าฝ่ามือยังไม่ทันลง องค์หญิงจาวหยางก็ส่งเสียงร้องราวกับเจอความการทารุณจากคร
