ปียกชื้นแต่บนร่างกายตัวของเธอกลับมีความดื้อรั้นที่แตกต่างออกไปจาวหยางยกไหเหล้าที่ว่างเปล่าขึ้น ตามด้วยโยนลงบนพื้น แตกละเอียดไม่มีชิ้นดีเลยนางหัวเราะเยาะ แล้วกล่าวว่า “ข้านึกว่าเหล้านี้จะอร่อยแค่ไหน ที่แท้ก็ไม่ได้เท่าไหร่ หากท่านชอบ เชิญท่านต่อเลย”จาวหยางหมุนตัวเดินออกไป แต่ทว่าช่วงทีหมุนตัวนั้น ดวงตาก็แดงกํ่าแล้วตั้งแต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยโมโหเยี่ยงนี้ แต่จิตใจและฐานะที่มีเกียรติสูงส่งของครอบครัวกษัตริย์ที่ปลูกฝังนางมาเมื่อเยาว์วัย บอกนางว่าต่อให้พ่ายแพ้ยับเยิน ก็ต้องแพ้อย่างสง่างามสุขุม อย่าให้ฝั่งตรงข้ามเห็นว่าจนตรอกนางเป็นคนที่ปล่อยวางได้ ครั้งนี้ที่มาต้าฉู่ นับว่าได้รับคำตอบแล้ว ดังนั้นไม่ใช่ว่ามาอย่างว่างเปล่าไม่ได้อะไรหลังจากที่จาวหยางไป ประตูห้องโถงว่างเปล่า เธอไม่ได้หันหลังกลับมาแต่ฉินหรูเหลียงกลับกังวลใจ นางเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง ดื่มเหล้าเป็นไหระหว่างเดินทางพบเจออะไรที่ไม่อาจคาดเดาได้ เขาคิด เฉินเสียนมอบนางให้เขาดูแล หากเกิดเรื่องขึ้นจริง ก็เป็นความรับผิดชอบของเขาฉินหรูเหลียงหงุดหงิดใจ เอาความหงุดหงิดของตนเองไปรวมกับเรื่องยุ่งยากที่ได้รับคำสั่งให้ปกป้องดูแลนางชั่วคราวครั้นแล้วฉินหรูเหลียงก็ผลักโต๊ะที่อยู่ตรงหน้าออก และนำร่างแน่งน้อยอ่อนแอของเหมยอู่ออก ก่อนที่จะมองนางจากด้านบนลงมาแล้วกล่าวว่า “ขาด785
ผู้ชายขนาดนั้น ชอบอยู่ในอ้อมอกใช่หรือไม่?เช่นนั้นไปที่หอหมิงเย่ว์เป็นอย่างไร?”ใบ
