หน้าเล็กของเหมยอู่ซีดเผือดทันที นํ้าตาที่คลอเบ้าจะไหลรินก็ไม่ไหลรอตอนที่นางจะเอื้อมมือจะไปจับปลายชุดของเขา ฉินหรูเหลียงได้สะบัดชุดแล้วเดินไปที่ประตูแล้ว ได้กล่าวกับนายทหารที่เป็นเจ้ามือโดยไม่หันกลับมามองว่า “ครั้งหน้าอย่าให้ข้าเจอนางอีก”หลังจากที่ฉินหรูเหลียงไปแล้ว นายทหารที่อยู่ห้องโถงได้สติกลับมา ทันใดนั้นได้เกิดความโมโหเหมยอู่เลยทันทีถึงอย่างไรหญิงผู้นี้เขาก็เล่นจนเบื่อแล้ว เลยได้ถือโอกาสกล่าวว่า “ทำตามที่ท่านแม่ทัพพูด พรุ่งนี้เอานางไปขายที่หอหมิงเย่ว์ ”พอเหมยอู่ได้ยิน สามจิตเจ็ดวิญญาณตกใจกลัวจนจะเตลิด นางรีบคลานเข้าไปอ้อนวอนว่า “ท่านแม่ทัพ ขอร้องท่านล่ะ อย่าขายเหมยอู่เลย…….ต่อไปเหมยอู่จะพอใจในสิ่งที่ตนมี จะเชื่อฟังนะเจ้าคะ”หลังจากที่จาวหยางออกมาจากจวนนั้น เดินอย่างไร้จุดหมายบนท้องถนนเวลานี้ท้องฟ้ามืดมากแล้ว ผู้คนบนท้องถนนบางตา เหลือเพียงโคมไฟที่แขวนอยู่บนถนนเส้นยาวเงียบเหงาวังเวง สาดส่องแสงประกายเพียงเล็กน้อยบนถนนพบเจอชายจำนวนหนึ่งที่ดื่มเหล้าเมามายหัวรานํ้าอยู่ มองเห็นจาวหยางที่สดใสมีนํ้ามีนวล ก็หมายปองจะลวนลาม และชายไม่กี่คนได้มาล้อมรอบขวางทางที่นางจะไปไว้แต่นางยังไม่ต้องลงมือ ก็มีคนมาจากทางด้านหลังเพื่อปกป้องนางแล้ว และลากนางมาหลบอยู่ทางด้านหลังเขา786
จาวหยางเงยหน้ามองแผ่นหลังสูงใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า มองเห็นเขาตีชายขี้เมาจนพวกนั้นแพ้ราบคาบ สุดท้ายปีนป่ายขึ้นจากพื้นแล้วหนีเตลิดไ
