ในห้องบรรทมมีขนาดกว้างมาก มีห้องอาบนํ้าอยู่ด้านหลัง และได้นำนํ้าจากบ่อนํ้าพุร้อนลงในอ่าง ครึ่งหลังของช่วงบ่ายได้เข้าไปแช่ตัวอยู่พักหนึ่ง ถ้าหากไม่ใช่เพราะซูเจ๋อไปอุ้มนางออกมา นางคงไม่มีแรงจะคลานออกมาด้วยตัวเองเฉินเสียนเปลี่ยนชุด แม่นมซุยเข้ามาพร้อมกับสาวใช้และเปลี่ยนผ้าคลุมเตียงอย่างชำนาญ เฉินเสียนพิงไปอยู่ตรงกลางหน้าต่าง จ้องมองดูภาพหิมะนอกหน้าต่างอย่างไม่คลาดสายตา ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้น และสุดท้ายรู้สึกว่าคงไม่มีหน้าไปพบใครแล้วในตอนเย็น สามคนในครอบครัวได้นั่งทานอาหารเย็นด้วยกันเฉินเสียนนึกถึงองค์หญิงจาวหยางและถามซูเซี่ยน “อาของเจ้าล่ะ?”“เมื่อคืนเสด็จอากลับไปที่โรงเตี๊ยมหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“หากมีเวลาพานางไปเดินเล่นรอบๆ เมืองหลวง เพราะน้อยครั้งที่นางจะได้มาต้าฉู่”ซูเซี่ยนกล่าวว่า “เสด็จอาตอนนี้มีรักใหม่แล้ว จึงไม่น่าจะให้ลูกไปทำลายบรรยากาศแล้ว ปล่อยให้ท่านลุงฉินไปกับนางดีกว่า”ตอนนี้แม้แต่ซูเซี่ยนก็มองออกแล้ว ว่าจาวหยางมีใจให้ฉินหรูเหลียงจนไม่สามารถจะซ่อนความรู้สึกได้ในความเป็นจริง จาวหยางออกจากวังพร้อมกับฉินหรูเหลียงเมื่อคืนนี้จาวหยางมีคนรับใช้จากเป่ยเซี่ยเพื่อพานางกลับไปที่โรงเตี๊ยมหลวง แต่ฉินหรูเหลียงอยู่คนเดียว นางมองไปที่แผ่นหลังของฉินหรูเหลียงที่เดินอย่างโดดเดี่ยว777
บนหิมะ เขาดื่มเหล้าไปไม่น้อย และนางก็เป็นกังวลแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ เรือนท่านอยู่ที่ไหน ให้ข้าไปส่งท่านไหม?”แต่เดิม
