ฉินหรูเหลียงไม่ได้สนใจนางผลลัพธ์คือตัวนางเองที่เดินตามหลังของฉินหรูเหลียงทีละก้าว รูปร่างของฉินหรูเหลียงสูงมาก ซึ่งทำให้นางดูตัวเล็กขึ้นทันทีจาวหยางยกมือขึ้นบนหลัง โดยมีหมอกสีขาวออกมาจากจมูกเล็กๆ ของนางและกล่าวว่า “ครั้งก่อนที่เป่ยเซี่ย แม้ว่าท่านจะเย็นชา แต่ก็ไม่เคยเห็นท่านจะโดดเดี่ยวเช่นตอนนี้ ท่านดื่มเหล้าก็คนเดียว กลับเรือนก็คนเดียว หากท่านไม่รังเกียจข้าจะเดินตามถนนเส้นนี้ไปเรื่อยๆ เพื่อเป็นเพื่อนท่าน”ฉินหรูเหลียงก้าวเท้ายาวขึ้นเล็กน้อยจาวหยางเดินเร็วๆ สองก้าวเพื่อให้ตามทัน แล้วพูดว่า “ครั้งสุดท้ายที่บอกลาเกือบจะสองปีแล้ว” หลังจากหยุดชั่วคราว ก็ยิ้มอย่างสดใสและพูดว่า “ในสองปีที่ผ่านมา แท้จริงแล้วข้าต้องการมาที่ต้าฉู่เพื่อที่จะได้มาพบท่าน”นางจะสามารถบอกเขาได้ไหมว่านางคิดถึงเขามากจริงๆแต่พูดออกไป มันจะดูกะทันหันมากนางไม่รู้ว่าปีศาจตัวไหนเขามาสิงร่างแล้ว ดูจากตอนที่อยู่ในเป่ยเซี่ย นางมองเพียงแค่ผู้ที่มีใบหน้าอันหล่อเหลาสง่างามผู้นี้เท่านั้นฉินหรูเหลียงพูดอย่างเย็นชาเพราะด้วยอารมณ์นํ้าเมา “กระหม่อมกับองค์หญิงไม่ใช่ญาติกัน ได้โปรดอย่าเสียเวลากับกระหม่อมเลย”จาวหยางกล่าวว่า “ตอนนี้ไม่ใช่ญาติกัน แต่มันจะดีเมื่อเราได้คุ้นเคยต่อกันนอกจากนี้ข้าไม่คิดว่ามันเสียเวลากับท่าน”778
ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “ท่านกลับไปเถอะ”“ไม่ ข้าต้องการส่งท่านกลับเรือน”“กระหม่อมไม่ต้องการให้ผู้หญิงต้องไปส่งกระหม่อม
