ัวและผิวเหี่ยวลงแล้วต่อไปคงรำไม่ได้อีก และก็จะไม่มีใครต้องการนาง จากนั้นคงจะถูกคนอื่นทอดทิ้งโดยไร้ความเมตตาตอนนี้นางใช้ชีวิตที่น่าสังเวช และสิ่งที่นางคิดถึงมากที่สุดคือวันที่ได้รับความรักความเอาอกเอาใจจากฉินหรูเหลียงดังนั้นแม้ว่าฉินหรูเหลียงโหดเหี้ยมต่อนางในภายหลัง แต่นางก็ยังคงคิดถึงและหวังว่าวันนี้นางจะโชคดีได้พบฉินหรูเหลียงอีกครั้งว่ากันว่าหลายปีมานี้ เขายังไม่ได้แต่งงานเขาจะจำอดีตอันแสนหวานของพวกเขาได้ไหม?เหมยอู่ไม่ยอมแพ้ และขณะเต้นอยู่นั้น ก็เข้าใกล้ฉินหรูเหลียงเรื่อยๆ ฉินหรูเหลียงมักจะเมินนางและไม่เคยที่จับแขนเสื้อของนางแม้แต่ครั้งเดียวองค์หญิงจาวหยางตระหนักว่า การที่ฉินหรูเหลียงคอยดูแลตัวเอง ให้นางดูแลเอาใจใส่เขาจะไม่ดีกว่าหรือเห็นไหมว่าครั้งไหนที่เขาไม่ดื่มเยอะ แล้วตัวเองก็ส่งเขากลับไปที่เรือน?นางคิดว่าตัวเองช่างเป็นคนดีชอบช่วยคนอื่นจริงๆ781
นางกังวลและกลัวว่าฉินหรูเหลียงเมาแล้วหาทางกลับบ้านไม่ได้คิดว่าก่อนหน้านั้นพ่อของนางท่านอ๋องมู่ได้ออกไปสังสรรค์ แต่ก็เมาหัวรานํ้าพอกลับมาเดินไปนอนกับไก่ในเล้าไก่ เมื่อตื่นขึ้น ไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยการมีประสบการณ์เช่นนี้ จาวหยางถึงกังวลมากนางรู้ว่าฉินหรูเหลียงเข้าไปในเรือนหลังนี้ และตัวเองรออยู่นอกเป็นเวลานานจนมือเท้าแข็งไปหมดแต่ยังไม่เห็นเขาออกมาจาวหยางไม่สามารถทนรอได้อีก จึงต้องบุกเข้าไปในเรือนของคนอื่นได้ยินมาว่านางเป็นเพื่อนของท่านแ
