ร่างกายถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ และการเคลื่อนไหวนั้นช้ามาก ทำให้ประสาทสัมผัสที่น่าเบื่อของเฉินเสียนตื่นตัวขึ้นด้วยความเร็วสูงสุดเมื่อเฉินเสียนลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอยังคงมีความสับสน แต่มีบางอย่างติดอยู่ใต้ร่างกายของเธอเธอลืมตาขึ้นและจมลงไปในดวงตาที่ลึกของซูเจ๋อ จากนั้นก็เห็นขาของตัวเองโอบรอบเอวของเขา และขาใต้มุมกระโปรงนั้นเปลือยเปล่า ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ใบหน้าร้อนผ่าว ร่างกายเริ่มสั่น และการหายใจของเธอก็ติดขัดไปหมดซูเจ๋อก้มศีรษะเพื่อสัมผัสริมฝีปากของเธอ นํ้าเสียงของเขาตํ่าและแหบแห้งด้วยความงัวเงีย “นอนอิ่มไหม?”“ซู…อืม…” ทันพูดออกมาเพียงเท่านี้ ซูเจ๋อก็กดร่างกายทับลงมา และคำพูดที่เหลือก็กลายเป็นเสียงอุดอู้ในลำคอซูเจ๋อกัดใบหูของเธอและกระซิบเบา ๆ “ซูอะไร? ไม่มีเรี่ยวแรงแล้วหรือ?”หลังจากจบคำพูดของเขา เขาก็ค่อย ๆ เข้าไปในตัวเธอทีละเล็กน้อยเฉินเสียนไม่ได้เตรียมตัวไว้ ในเวลานี้เธอตื่นเต็มที่แล้ว เธอรู้สึกอ่อนไหวเกินไปจนเขาค่อย ๆ ครอบครองตัวเองทีละน้อย และเติมพลังให้ตัวเองเล็กน้อยเส้นเลือดขูดทับเธอ เธอเกร็งขา ทนความเจ็บปวดที่โกลาหลนี้ไม่ได้ ระหว่างคอมีเสียงครํ่าครวญและร้องไห้อย่างท่วมท้น ศีรษะของเธอเอนไปข้างหลังและคอของเธอยืดออก เธอจับแน่นไปที่หลังของซูเจ๋อไว้อย่างแน่นหนาราวกับกำลังคว้าเชือกฟางเพื่อร้องขอชีวิต รัดเสื้อผ้าของเขาแน่นระหว่างนิ้วของเธอ771
“ซูเจ๋อ…” ดวงตาของเธอร้อนผ่าว เธอกัดฟันและเ
