ังก้อนเมฆและตกลงมาจากก้อนเมฆซํ้าแล้วซํ้าเล่าทำให้เธออ้าปากค้างเพื่อร้องออกมาเมื่อไหร่ก็ตามที่เธออดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง เธอก็กัดเขาด้วยเสียงสะอื้นครวญครางเบา ๆต่อมา เฉินเสียนจับหน้าอกของซูเจ๋อ และฟังเสียงเขย่าของเตียงปักลายและมุ้ง เสียงของเธอก็แหบแห้ง แฝงไปด้วยมนต์เสน่ห์อันเร่าร้อน และกล่าวว่า “ซูเจ๋อ…เช้าแล้ว ข้าต้องไปร่วมการเข้าเฝ้ายามเช้าแล้ว…”ซูเจ๋อฝังมันไว้ในร่างของเธอ ทำให้เธอตัวสั่นอีกครั้งเขาวางมันลงไม่ได้ และก็ยังจูบไม่หนำใจ เขาจะปล่อยเธอไปแบบนี้ได้ยังไงซูเจ๋อกล่าวว่า “งานแต่งงานของท่านและข้า ยังคิดจะไปเข้าร่วมการเข้าเฝ้ายามเช้าอีกหรือ?”“เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ต่างก็ขอข้าอยู่…”“เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่คงไม่มีใครคิดเช่นนั้น”ในท้ายที่สุดเฉินเสียนไม่สามารถลุกจากเตียงได้จนกว่าท้องฟ้าจะสว่างไสว774
เธอรู้สึกอ่อนล้ามากในอ้อมแขนของซูเจ๋อ และเธอไม่อยากขยับนิ้วอีกต่อไปโดยคิดว่าหากเธอเป็นเช่นนี้ เธอคงจะไม่สามารถไปที่ราชสำนักได้อีกต่อไปแล้วและเธอหลับไปอีกครั้งในอ้อมแขนของซูเจ๋อในเวลานี้ ซูเซี่ยนได้ออกคำสั่งให้ดำเนินการตาม โดยให้เจ้าหน้าที่ขุนนางและฝ่ายทหารหยุดพักผ่อนในปีนี้ล่วงหน้า และกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวสำหรับเทศกาลปีใหม่ และหลังเทศกาลโคมไฟค่อยกลับเข้ามายังราชสำนักแน่นอนว่าเหล่าขุนนางต่างมีความสุข นี่เป็นวันหยุดประจำปีที่ยาวนานที่สุดในรอบไม่กี่ปีที่ผ่านมา ใครเป็นคนทำให้งานพระราชพิธีราชา
