ภิเษกของจักรพรรดิต้องมาจัดช่วงใกล้วันหยุดยาวแบบนี้หลังจากนอนหลับอีกครั้ง เฉินเสียนก็ตื่นขึ้น ยังคงรู้สึกงัวเงียเล็กน้อยเสียงข้าง ๆ เธอถามเธอว่า “ตอนนี้ล่ะ นอนอิ่มหรือยัง?”เฉินเสียนจ้องมองซูเจ๋อ เขาอยู่ใกล้กับเธอมาก เธอรู้สึกเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ใบหน้าร้อนผ่าวและแดงอยู่นานยังไม่ทันที่เธอจะตอบ ใครจะไปคิดว่าซูเจ๋อก็เข้าไปข้างในอีกครั้งในตอนเช้าเธอรู้สึกเปียกและเยิ้มเฉินเสียนรู้สึกอายมากและเธอไม่ต้องการที่จะตอบสนอง แต่สัมผัสที่ค้างอยู่ยังคงทำให้เธอตัวสั่น ขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมออกไปและผลัก ซูเจ๋อก็กดลึกเข้าไปอีก ทำให้เฉินเสียนหอบหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าเฉินเสียนเตะขาของเขา ทุบตีเขา แต่ด้วยความพยายามเพียงเล็กน้อยนี้ ไม่อาจสร้างความเจ็บปวดหรือความคัน ตรงกันข้ามซูเจ๋อกลับกดลึกลงไปเรื่อย ๆเธอรู้สึกอายและหงุดหงิด และกล่าวว่า “ท่านปล่อยตัวมากเกินไป! อืม…คนบ้า…”775
ซูเจ๋อโอบเธอไว้ในอ้อมแขน ลูบคิ้วของเธอแล้วบุกเข้ามาอย่างอ่อนโยน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มตํ่า ๆ ว่า “ข้าและท่านเพิ่งจะแต่งงานกันได้สองวัน ทำไมถึงเรียกว่าปล่อยตัวล่ะ”สิ่งที่แข็งกระด้างแข็งแกร่งนั้นบดขยี้ความนุ่มนวลของเธอ เธอกัดฟันทนรับความอิ่มและบวมที่กระทบเข้ามาอีกครั้ง และตอบด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ข้ากลัวว่าร่างกายของท่านจะรับไม่ไหว…”“ท่านน่ากินขนาดนี้ แถมยังย่อยง่าย มีหรือร่างกายข้าจะทนไม่ไหว” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย อย่างเมามันเล็กน้อย “เค
