ะไร”ซูเจ๋อจึงตอบว่า “เอาไว้รักษาไม่ให้มีการวางแผนชั่ว ต้องให้พ่อสอนหรือไม่ว่าจะให้เขายอมกินง่ายๆ ได้อย่างไร”ซูเซี่ยนยิ้มมุมปากเล็กน้อยและตอบว่า “ไม่พ่ะย่ะค่ะ เขาค่อนข้างหลอกง่าย”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ไปเถอะ อย่าปล่อยให้แม่ของลูกรอนานนัก”ซูเซี่ยนเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา มองดูซูเจ๋อที่ยังคงยืนมองเขาอยู่ที่เดิมเมื่อเขาขึ้นไปบนเรือ เรือทั้งสองลำก็เบนหางเสือ จากนั้นจึงค่อยๆ เคลื่อนออกไปในทะเลอันกว้างใหญ่ เฉินเสียนจูงซูเซี่ยนไปยืนที่ดาดฟ้าเรือซึ่งหันหน้าไปทางชายฝั่ง มองเห็นซูเจ๋อซึ่งยังคงยืนส่งภรรยาและลูกของเขาอยู่ที่เดิมลมทะเลพัดชายเสื้อของเขา เขาดูล่องลอยและเป็นอิสระราวกับเทพเจ้าที่ถูกเนรเทศลงมายังโลกจนกระทั่งในเวลาต่อมาเมื่อเรือแล่นออกมาไกลพอสมควร ภาพบนชายหาดเริ่มเลือนราง สองแม่ลูกยังคงยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ เฝ้ามองเงาร่างที่อยู่ในอาภรณ์สีดำค่อยๆ พร่าเลือน จนในที่สุดก็ถูกกลืนหายไปในความมืดยามคํ่าคืน
715
