่งพระองค์แทบยอมจำนนต่อเขาโดยสิ้นเชิงการที่ซูเซี่ยนมาหาเขาอีกครั้งก่อนจะออกเดินทางก็นับว่าเป็นสิ่งที่ควรเพื่อฆ่าเวลา ซูเซี่ยนจึงนำของเล่นบันเทิงจากวังต้าฉู่มาเล่นที่ห้องบรรทมของจักรพรรดิเป่ยเซี่ย คนทั้งสามรุ่นนั่งอยู่ด้วยกันในท้องพระโรงที่เย็นสบายและเล่นเกมไพ่พิชิตเจ้าของที่ตอนนี้ทั้งสามคนนั่งล้อมวงกันและจั่วไพ่ตามลำดับ ไพ่ทั้งหมดเป็นไพ่ที่ซูเซี่ยนวาดขึ้นชั่วคราวหลังจากเล่นผ่านไปสองสามรอบ จักรพรรดิเป่ยเซี่ยกับองค์หญิงจาวหยางก็เริ่มสนุกไปกับมันองค์หญิงจาวหยางตั้งไพ่พลางเอ่ยว่า “กองนี้ใครเป็นเจ้าบ้าน”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยรีบร้อนตั้งไพ่และตรัสว่า “ข้าเอง”องค์หญิงถามว่า “พระองค์จะเรียกหรือไม่เรียก”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยตอบ “เรียกเจ้าบ้าน”องค์หญิง “ข้าไม่ชิง”จักรพรรดิเป่ยเซี่ย “ไม่ชิงแล้วเจ้าจะถามทำไม ยุ่งเสียจริง”ซูเซี่ยน “ข้าก็ไม่ชิงเหมือนกัน”694
ดังนั้นเกมพิชิตเจ้าบ้านรอบใหม่จึงเริ่มต้นขึ้นจักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่ลืมที่จะถามซูเซี่ยนว่า “การละเล่นนี้ใครเป็นคนคิดหรือเป็นที่นิยมในต้าฉู่หรือเปล่า”ซูเซี่ยนตอบว่า “ไม่ค่อยนิยมพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่เมื่อเสด็จแม่มีเวลา เสด็จแม่จะหาคนสองคนมาเล่นด้วย”องค์หญิงจาวหยางมองไพ่ในมืออย่างตั้งอกตั้งใจและกล่าวว่า “นี่สนุกยิ่งกว่าหมากรุกเสียอีก ท่านแม่ของเจ้ายอดเยี่ยมเหลือเกิน”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคิดว่าพระองค์จะต้องชนะแน่ๆ เพราะพระองค์ลงไพ่คู่หลายครั้งติดต่อกัน ซึ่งองค์ห
