อยยิ้มจางๆที่พึงพอใจขึ้นซูเจ๋อกล่าว “วันนี้ข้าพาพวกเจ้าไปดูวัวควายที่เนินเขาด้านหลังเมืองชิงไห่นะ?”ซูเซี่ยนได้ยินก็รู้สึกปรารถนายิ่ง แต่ปากกลับพูดว่า “วันนี้ข้าไม่ไปแล้ว ไว้คราวหน้าเถอะ ท่านพาท่านแม่ไป ข้าจะไปดูตาเฒ่าเสียหน่อย”ไม่ง่ายเลยกว่าบิดามารดาของเขาจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง เขาไม่อยากเป็นก้างขวางคอพวกเขาซูเจ๋อกล่าว “เช่นนั้นก็ดี เรียกท่านแม่เจ้าออกมากินข้าวเช้ากันเถอะ”บัดนี้ห้องโถงรับประทานอาหารตระเตรียมเรียบร้อยแล้ว นางกำนัลทยอยถอยออกไป ซูเซี่ยนจึงกอดคอท่านพ่อไปพลาง ส่งเสียงเข้าไปในห้องไปพลาง“ท่านแม่ ข้ากับท่านพ่อรอท่านออกมากินข้าวเช้านะ”ชั่วอึดใจนั้น ด้านในห้องก็ส่งเสียงดังขึ้นซูเจ๋อวางอาเซี่ยนลง เดินไปถามหน้าประตู “เป็นอันใดหรือ?”เฉินเสียนส่งเสียงอุดอู้ผ่านประตู “ไม่มีอะไร พวกท่านไปก่อน ข้าจะออกมาแล้ว”สิ้นเสียงซูเจ๋อก็ผลักประตูเข้ามาแล้วเวลานี้เฉินเสียนเปลี่ยนกระโปรงตัวใหม่เสร็จแล้ว เธอเหมือนจะรีบร้อนเล็กน้อย เสื้อบริเวณคอยังมีหยดนํ้าเกาะอยู่ ผมเปียกแนบติดจอนผมกับติ่งหูสภาพเหมือนพึ่งอาบนํ้าเสร็จ683
เมื่อเห็นซูเจ๋อเข้ามาใบหน้าและติ่งหูก็แดงเหมือนซูเซี่ยนไม่มีผิดเพี้ยน กล่าวด้วยความตื่นเต้น “ข้าบอกแล้วไงว่าจะออกไปแล้ว”เธอที่นั่งอยู่ที่โต๊ะก่อนหน้านี้ เท้าติดกับเก้าอี้ที่ล้มอยู่หนึ่งตัว ทว่าเมื่อเห็นซูเจ๋อกลับไม่คิดจะไปลูบเท้าตัวเอง แต่เป็นการดึงเสื้อผ้าเพื่อปิดบังกระทั่งคอขอ
