ับหมื่นนับพันให้เจ้าเลือกตามสบาย เจ้ากลับพานางต่อหน้าผู้คน นางเป็นจักรพรรดิ แห่งต้าฉู่ เจ้าจะให้ผู้อื่นมองเจ้าอย่างไร”นิ้วมือเรียวขาวนวลของซูเจ๋อวางไว้ที่ข้างเตียงขยับเล็กน้อย เฉินเสียนเห็นเขาใช้นิ้วทำท่าคล้ายมีคล้ายไม่มีกับตนเฉินเสียนกะพริบตาปริบๆ จากนั้นก็รับรู้ได้ว่า เขาต้องการให้ตนแอบออกไปตอนที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยกำลังทะเลาะกับเขาอยู่หรือ?ดังคาด สองพ่อลูกคู่นี้ทะเลาะกันขึ้นมา เธอก็ไม่มีส่วนร่วมใดๆ เธอเข้าใจแล้วว่าซูเจ๋อกำลังช่วยเธอเบี่ยงเบนความสนใจของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยอยู่เฉินเสียนคิดจะล่าถอยอย่างเงียบๆ ระหว่างที่จะเดินออกจากประตูก็ได้ยินซูเจ๋อกล่าวกับจักรพรรดิเป่ยเซี่ยด้วยนํ้าเสียงราบเรียบ “ข้าชอบนอนกับนาง จะทำไม?”อดีตซูเจ๋อไม่เคยยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเธอต่อหน้าผู้คน หรืออาจเป็นเพราะยอมรับไม่ได้ หรือไม่จำเป็นต้องยอมรับ ทว่ายามนี้เปล่งออกมาจากปากของเขา จึงรับรู้ด้วยความตื่นตกใจว่ามีพลังสังหารมากเพียงใดเฉินเสียนรู้สึกขาอ่อนยวบกะทันหัน คล้ายกับร่างกายจะล่องลอยเสียอย่างนั้น678
ผลสุดท้ายคือยังไม่ทันเดินสองก้าว จักรพรรดิเป่ยเซี่ยพลันตวาดเสียงกล่าวว่า“หยุดนะ” จักรพรรดิเป่ยเซี่ยรู้ตั้งนานแล้วว่าเธอเตรียมจะเผ่นหนี มองเธออย่างเย็นเยียบ “ยังคุยกันไม่จบ ท่านจะไปไหน?”เฉินเสียนหันหน้ากลับมา ไม่อาจทานทนใบหน้าเหี่ยวย่นที่ดุดันของคนชราผู้นี้ได้ บวกกับมีซูเจ๋อหนุนหลัง เธอจึงปั้นหน้าอันธพาลขึ้น
