ลับตาพริ้มเงียบๆ แสงอาทิตย์ส่องบนใบหน้าด้านข้างของเขา พลางเผยความงามอย่างไร้ที่ติเธอระงับการเต้นหัวใจตัวเอง เกรงว่าจะทำให้เขาตื่น เอามือของเขาที่โอบเอวของเธอไว้ออกด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะล่าถอยจากอ้อมกอดเขาราวกับโจรผู้ร้ายเฉินเสียนกังวลว่าประเดี๋ยวซูเจ๋อตื่นขึ้นมาจะจัดการยาก เพราะสวมใส่เสื้อผ้าแล้วจะคุยกันสะดวกกว่า และจะมีความกล้าเพิ่มขึ้นมาหน่อยว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นนั่งเงียบๆ เก็บอาภรณ์แต่ละชิ้นที่กระจายอยู่ข้างเตียงมาแล้วใส่ด้วยความลนลานในขณะที่เธอกำลังผูกสายคาดเอวด้วยความตื่นตกใจ ไม่รู้ทำไมถึงผูกไม่ได้เสียที ทันใดนั้นก็มีเสียงงัวเงียที่เจือความเกียจคร้าน “ใส่ผิดด้านแล้วจะผูกได้อย่างไร?”รูปกายงามของเฉินเสียนสั่นสะท้าน ถอดเสื้อด้วยความเงียบ จากนั้นก็พลิกด้านใส่ใหม่ซูเจ๋อมองเธอใส่เสื้อผ้าด้วยความเร่งร้อน ทว่าไม่ได้ขัดขวาง ได้แต่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี แล้วช่วยเธอจัดแจงอาภรณ์ด้านหลัง นำเส้นผมออกจากเสื้อผม แล้วปล่อยลงมาถึงระหว่างเอว672
