”เสียงแมลงชวนให้รับรู้ถึงความเงียบงันในคํ่าคืนคิมหันตฤดูแสงร่◌ุงอรุณส่องผ่านหมู่เมฆ ท้องฟ้าเริ่มส่องแสงสว่างมายังสรรพสิ่งบนโลกนํ้าค้างที่เกาะตัวในยามราตรี เมื่อแสงแรกของวันใหม่มากระทบก็เกิดประกายระยิบระยับ น้อมรับวันใหม่ที่สดใสเงียบๆเมื่อดวงจันทราลาจาก สุริยนก็มาทักทายลานบ้านที่เงียบกริบก็ทอดแสงทองขึ้นมาหนึ่งชั้น ด้านนอกหน้าต่างค่อยๆสว่างเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเฉินเสียนขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาช้าๆ ไม่รู้ตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว ทว่าด้านในห้องยังคงสว่างไสวมากเธอลืมตา ชั่วอึดใจแรกคือเห็นใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในดวงตาเธอด้วยระยะกราชั้นชิดเฉินเสียนมองเขาอย่างเลื่อนลอย จากนั้นก็หลับตาด้วยความใจเย็นไม่ได้ ต้องสงบจิตเข้าไว้แต่หลังหลับตาลง ไฉนจะสงบจิตใจได้สมองของเธอราวกับเป็นหม้อที่ระเบิดแล้ว เกิดเสียงวง！ วง ！ไม่หยุด671
นี่ไม่ใช่ห้องนอนเธอ หากแต่เป็นห้องนอนของซูเจ๋อ ยามนี้เธอนอนบนเตียงซูเจ๋อ กำลังซบอยู่ในอ้อมกอดเขา ชนิดกายแนบกายเลยทีเดียวทุกฉากทุกตอนของเมื่อคืนผุดขึ้นในสมองเธออีกครั้ง เมื่อคืนเธอกับซูเจ๋อคุยกันเข้าใจแล้ว ซูเจ๋อไม่มีพราชายา เธอเองก็ไม่มีสนมชาย ช่างยินดีปรีดาเหลือเกินทว่าต่อมาเฉินเสียนไม่อาจต้านทาน เจอเหตุการณ์อย่างสับสนมึนงงเช่นนี้หัวใจที่เงียบสงบหลังนอนหลับ บัดนี้เริ่มเต้นแรงตุ๊บๆต่อมๆอีกครั้ง มีหมอกโชยมาแตะใบหน้าของเธอ แลดูกระอักกระอ่วนและหวานฉํ่าเล็กน้อยเฉินเสียนช้อนตามองซูเจ๋อ เขาห
