ตา มองม้◌ุงราวกับสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สองมือเธอจับแผ่นหลังบุรุษที่บุกรุกเข้าคูเมืองอย่างแนบแน่นแผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลในอดีต เมื่อเฉินเสียนลูบไล้ทั่วทุกที่หยาดนํ้าก็เอ่อขึ้นมาคลอดวงตาโดยไม่รู้ตัวเธอยกเอวต้อนรับเขา ไม่ว่าเขาจะทำการยึดครองเธออย่างรุนแรงเพียงใดเฉินเสียนจับศีรษะของเขา พลางจูบเขาอย่างเผ็ดร้อน พร้อมกันนั้นยังไม่วายส่งเสียงสะอื้น “ซูเจ๋อ ซูเจ๋อ ข้าไม่ยอมให้ท่านจากข้าอีกต่อไป……อาเซี่ยนก็เติบใหญ่แล้ว หากมีครั้งต่อไป ท่านโปรดพาข้าไปด้วย……ถึงจะไปที่ปรโลกข้าก็จะตามท่านไป……”ซูเจ๋อมองเธออย่างล่◌ุมลึก ใช้เสียงตํ่าที่แหบพร่าอันเต็มไปด้วยอารมณ์ใคร่“ท่านรู้ไหมว่าตอนนี้ข้าแทบอยากจะฉีกท่านให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย เหตุใดท่านจึงทำให้ข้าหลงใหลปานนี้……”เฉินเสียนสะลึมสะลือ ดื่มดํ่าความสุขที่เขามอบให้เธอ คล้ายกับได้ยินเขากล่าวเลือนรางว่า “ท่านรักข้าขนาดไหนกันเชียว กระทั่งปรโลกก็จะตามข้าไป แต่ข้าไม่อยากพาท่านไปที่ที่มืดมนหนาวเย็นหรอก ข้าจะพาท่านไปชมนกชมไม้ ชมวิวใต้หล้าให้หมดเลย”670
เขายังคงเป็นเขาคนก่อน ไม่ว่าความทรงจำจะกลับคืนมาหรือไม่ ทว่าเขาก็ไม่เคยลืมเลือนความตั้งใจของตน เฉินเสียนเข้าใจว่า ขอเพียงเขายังอยู่ อย่างอื่นก็ไม่สำคัญเฉินเสียนจับเอวซูเจ๋อแน่นหนึบ พลางยั่วยวนเขาอย่างไม่ชำนาญ แต่กลับทำให้เขาเคลิบเคลิ้มอย่างง่ายดาย เธอรองรับร่างกายเขาปลดปล่อยออกมา กล่าวเสียงกระซิบว่า “ดีจัง
