่าน ข้าก็รอเสมอมา และข้าก็อยากให้ท่านรอข้าด้วย”ซูเจ๋อดึงมือเธอไปที่เอวของตน มือของเฉินเสียนไร้เรี่ยวแรง ปล่อยให้เขานำมือตัวเองเพื่อถอดเสื้อของเขาตามอำเภอใจซูเจ๋อกล่าวอีกว่า “คำถามนี้ตอบเรียบร้อยแล้ว งั้นก็เข้าสู่คำตอบต่อไปเลยพวกเรามาคุยเรื่องวังหลังของท่านกัน”เฉินเสียนกะพริบตาปริบๆ กล่าวว่า “เมื่อครู่ไม่ใช่คุยเสร็จแล้วหรือ พวกเขาไม่ใช่……”ซูเจ๋อก้มลงที่ไหล่ของเธอ อาภรณ์พลันลื่นลงมาอยู่ด้านล่างบ่า เขาดูดซึมกลิ่นหอมละมุนละไมเฉพาะตัวของเธอ กล่าวเสียงแหบพร่าว่า “แล้วเย่ซวิ่นล่ะ เขาคือสนมชายของท่านหรือ”“ใช่ เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งนานแล้วนี่” เฉินเสียนดึงตัวเองออกจากความอ่อนหวานและน่◌ุมนวลของเขา ทำให้ตัวเองรู้สึกตัวขึ้นสองส่วน เล่าให้เขาฟังอย่างจริงจัง “ข้าไม่อยากเกี่ยวดองกับเย่เหลียง ท่านนั่นแหละที่โน้มน้าวให้ข้ารับเขาเข้าวังหลัง ท่านเป็นคนผลักข้าให้ยอมรับเขาเอง ท่านแอบหารือแล้วตัดสินใจกับจักรพรรดิเย่เหลียงลับหลังข้า”เธอเงยหน้ามองใบหน้างดงามไร้ที่ติของซูเจ๋อ เห็นเขาขมวดคิ้วมุ่น ไม่รู้เพราะเหตุใดผ่านไปหลายปีจึงจะรู้สึกยินดีปรีดาหลังจากที่จำใจต้องยอมรับเย่ซวิ่นด้วยความอัดอั้นตันใจ664
เธอกล่าวกับซูเจ๋อว่า “ท่านลืมเรื่องพวกนั้นหมดแล้ว เวลานี้มาพูดถึงอีกคราท่านคงรู้สึกคล้ายกับเอาก้อนหินมาทุบเท้าของตัวเองสินะ?”ซูเจ๋อลูบจับใบหน้าของเธอ กล่าวว่า “ท่านกำลังมีความสุขบนความทุกข์ของข้าหรือ?”พูดพลางใช้
