งกลับแล้วจริงๆ พวกเหลียนชิงโจวยังรอข้าร่วมเดินทางพร้อมกันอยู่ ท่าน ท่านนอนต่ออีกหน่อยเถอะ”บุรุษผู้นี้มีพิษ หากเธอยังไม่ไปก็อย่าหวังจะได้ลงจากเตียงเลยซูเจ๋อกล่าว “พึ่งเอาข้าหมาดๆ ท่านก็รีบร้อนกลับต้าฉู่แล้วหรือ?”เฉินเสียนหันหน้าจ้องเขม็งเขาด้วยดวงตางดงามแบบไม่ค่อยมั่นใจเท่าใดนัก“ท่านเป็นคนเอาข้าแท้ๆ” เห็นเขาแอบยิ้มก็หยุด แล้วกล่าวต่อ “ข้ารีบกลับต้าฉู่เพื่อจะได้พาตัวท่านกลับไปโดยเร็ววัน ยามนี้ข้าต้องกลับไปชำระกายที่พักก่อนก่อนเดินทางข้าย่อมมาอำลากับท่านอยู่แล้ว”ซูเจ๋อไม่ได้รั้งเธอ กล่าวเสียงเบาบาง “ใส่เสื้อเถอะ ท่านไม่ต้องมาลาข้าหรอกประเดี๋ยวข้าจะไปร่วมทานข้าวเช้ากับท่านด้วย”เฉินเสียนเอ่ยเสียง “อืม” แบบชื่นฉํ่าหนึ่งคำซูเจ๋อลุกขึ้นช่วยเธอใส่เสื้อชั้นนอก เธอสวมใส่ด้วยความเร่งรีบเสร็จสรรพขณะที่ลุกจากเตียงระหว่างสองขาก็รู้สึกเจ็บเล็กน้อย ของเหลวอ่◌ุนๆค่อยๆไหลลงมาจากขาหนีบ ชั่วพริบตานั้นติ่งหูเธอแดงซ่าน สองขาเริ่มอ่อนแรงความรู้สึกเช่นนี้แรงกว่าตอนระดูเธอมาเสียอีก เฉินฉุกคิดได้ว่าของเหลวที่เขาฝากไว้ในร่างกายเธอ เหตุใดจึงมากมายเพียงนี้ หรือมอบทั้งหมดที่สั่งสมมาหลายปีให้เธอ……657
เฉินเสียนจับขอบเตียงลุกขึ้น ที่ไหนได้ ไม่เพียงแต่สองขาอ่อนยวบเท่านั้นบริเวณเอวบางก็ปวดเหนื่อยไปหมด ชั่วขณะนี้เธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ยังไม่ทันลุกขึ้นก็ล้มลงไปอย่างไม่มีพละกำลังซูเจ๋อเอื้อมมือประคองเธอ เธอจับเอวของตน พลาง
